Bahar zamanı , bu yaşlı dünyanın gençlik devri döneminin sabahıdır. Bahar gelince, toprağın her yeri baştan başa taptaze olur, "Yuhyi'l-ardu ba'de mevtihâ" sırrı ortaya çıkar. O kuru kuru ağaçlar, -mahşer günündeki kemikler gibi- yeniden hayat bulmaya başlar. Öyle ki; o canlanışlarına ibret gözüyle bakılsa, gövdelerinde akan hayatı görmek mümkündür.
O sevda -ki bir insanin yalnız gönlüne değil, aklına, fikrine, iradesine kısacası bütün heveslerine, manevi kuvvetlerine hakimdir- dâima şüphe ve kuruntular içinde bulunmaktan zevk duyduğun için kulakları ve gözleri her duyduğu, her gördüğü şeyi onun karakterine göre duyup görmeye, akıl her hükmünü onun arzusuna göre vermeye mecburdur.