İNSAN KAL
Uzanır ellerin gökyüzüne,
Yıldızları tutarsın teninle.
Kalbinin içinde yaşayanlar var,
Bir de sessizce ölenler.
Ruhlar gömülür derinlere,
Ama umut…
Hep bir yerden filizlenir yine.
Üç kuruşluk dünyaya satılmış hayaller,
Karanlık çöktüğünde kararan yüzler…
Ama bil ki,
Umut hâlâ içimizde saklıdır.
Gel, uzatma artık,
Özüne dön.
Verdiğin söze dön,
Kırıl ama dökülme,
İnsansın… insan kal.
Cahil olma, cani olma.
İnsansın… insan kal.
On üç yaşında çocuklar,
Ellerinde bıçaklar,
Yarım kalmış ilkbaharlar…
Ölenler var.
Bu dünya bazen aklını yitirmiş gibi,
Ama sen yitirme kendini.