Küçük prens
@Edebi_yasam80
Koşulların oluşturduğu bir derin bir beynin, tabularını yikmakla mücadele ettiği bir yaşam da, karşı bir cinsin etkisiyle yaşadığı duygulara yüklediği anlamlarla yaşanılan acı bir zamanlar, düşmanını bulup, anlamsız duyguların ektiği tohumlarda yetişen bir mücadele. İyileştirmek isterken iyileşen bir dostluk, sahtelik içinde kendini bulan bir dürüstlük, Özün kaynağından beslenip, duyguların doğurduğu inşa edilmiş bir dostluk ve bu dostlukla hakikati bulmak ve hakikatin topraklarına tohum bırakmak, kabul etmek ve yeniden inşa edebilmek için tercih edilmiş bir yalnızlığa yürümek, Nietzsche kendini var eden koşullarla yüzleşip ve bu koşullardan doğup kendi tercih ettiği bir yalnızlığa yol alması. Mutlaka okunması gerekilen bir kitap ve ders alınması gerekilen bir roman. Sanki aynı duyguları yıllar önce bizden habersiz yaşayan insanlara rast gelinen bir roman.
Reklam
Oğuz Atay, toplum gerçekliğini insan gerçekliğinden yola çıkarak gerçekliğe ışık tutmaya çalıştığı, dil ve üslubu ile kitaba ivme kazandırdığı, her cümlesiyle farklı imgeye dönüştüğü, tutunamayanların dünyasına yeni bir soluk taşıdığı bir kitap. İnsanlar kendi içinde birçok kimlik taşır ve her bir kimlik insana ait bir maskeye dönüşür. Zamanla insan bu maskenin birinin arkasına sığınır ve bununla yaşayacağını düşünürken diğer maskelerin yorgunluğu altında ezilir. İnsan kendini bulmaya çalıştıkta, bulunduğu yerlerde bir yere sığmaya çalıştıkta bu benlikliklerin arasında ezilir ve ezer. Düşünen insan oynayan insan modunda seyreder ve oynadıkça kendini bulmaya çalıştıkta içinde kaybettikleriyle bir mezarlık yaratır içinde. Kaybettikçe kendini bulmaya çalışan yaşam, yaşam olmaktan çıkar ve uçsuz bir oyun alanına döner. Ve bu oyunlar insanın yaşamından, taşıdığı kimliklerin ağırlığından ezilir ve tek kimlik altında son bulana kadar devam eder. Oğuz Atay, ikinci romanı da sanki tutunamayanlarin devamiymışcasına o ağırlığı o ruhu devam ettirmiş kitabında, sanki Hikmet aslında Selimmiş hissiyatı yaratıyor. Muhakkak okunmalı ve bu hissiyat yaşanmalı.
Bu kitapla birlikte Sabahattin Ali'nin ülkesi memleketinin; aydınlığı, geleceği, bilinçlenmesi için ne kadar çaba sarf ettiği düşünceleriyle, parlak aydın fikirleriyle tarihte yerini alacağı,dönemin karanlık zihniyetinin ölümü üzerinden onca yıl geçmesine rağmen hâlâ tüm diriligini devam ettiriyor olması döneminde verdiği mücadelenin ne kadar cesurca ve ülkesini çok seven bir yurttaş olduğunu tüm detaylariyla ortadadır.Bu kitapta geçen hayati gibi eksik kalmış öyküler kaleminin ne kadar güçlü cevresinin ne kadar farkında olduğunu göstermektedir.Kitabın diğer kalan yazılarında ise bugün hâlâ tartışilan konulara ne kadar hakim olduğunu bugun bile sanki aramizdaymısçasına fikirleriyle tazeliğini sürdürdüğünü gozlemledim ve mutlaka okunması gereken bir kitap olduğunu, ısrarla tavsiye ediyorum.
Puan vermedi
Yazacak o kadar şey varki kitap hakkında,insan bu kitabı okurken hepsini yüreğinde hissediyor o an sanki o da kitapta bir karekter;ağlayanla ağlıyor,gülenle gülüyor,ezilenle eziliyor,direnenle direniyor gibi hissettim her satırında.İşçi devriminin bir nevi insanı insan yapan yaşam hakkı için direnen insanların, hayatlarını tüm ince detaylarıyla her devrim gibi kadınların nasıl öncülük ettiği, devrimi zafere nasıl kadınların götürdügünü, cocuklarının yüreklerine olan inancın nasıl toprağa sevgi umut aşıladıklarinı, bu Kitap ta bir kez daha okumuş hissetmiş oldum.Her karanlığı aydınlatan bir ananın varlığı orası için bir umut bir yaşam mücadelesi oldugunu kalemiyle çok güzel akıcı,sürükleyici bir anlatışla muhteşem bir kitap.Sanki"İnce Memed'in ruhu vardı kitapta"bedenleri farklı ruhları aynı olan hak için adalet için halk için direnen yiğit insanların nasıl karanlığı aydınlağa çevirmek için vermiş oldukları mücadelenin kitabı.Kesinlikle ve kesinlikle hangi görüşten olursaniz olun mutlaka ve mutlaka kitabin bir yerinde gizlisiniz ve kendinizi orda bulacaksınız.Okumanızı,tavsiye etmenizi ısrarla öneriyorum...
Acı duyabiliyorsan canlısın, başkasının acısını hissedebiliyorsan insansın diyen Tolstoy' un sözünün bir kez daha Yaşar kemalimin kelimelerinde iliklerime kadar hissettim. Yaşar kemalim öyle bir hissetmişki bu toprakların karış karış acısını, çukurovanin çukurunu, Anadolunun feryadını, kelimelere bu acıyı öyle bir nakşetmişki okurken hissetmemek elde yürekte değil ve yaşar kemalim bir kez daha hissettiriyor ki insanın kurdu kendisi olduğunu. Diğer yapıtları gibi bu kitap ta öyle bir akıcı ki öyle bir içten yazılmış ki elden bırakmamak veya bitmesini istememek geliyor içinden insanın. Ve öyle bir etki var ki bu kitap ta fark etmeden adım attigim her karış toprağın bağırışını, acısını, haykırışını, umudunu, umutsuzluğunu hissettim ve taki başka bir yaşar kemalimin kitabına kadar da hissedicem. Öyle bir hissetme ki her yapıtında bölünmüşlügümüzün bir parçası gibi nakşediyor yüreğinde insanın. Her kitabi yapbozun bir parçası misali yaralıyor insanın yüreğini. Okumanızı mutlaka tavsiye ederim
Reklam