Hale
@Edebihatun
Münzevi Bir Yolcu...
Şu anda okuduğu kitaplar
Farklı OlmakEdebiyat
Normal olmak nedir? Toplum gibi düşünmeyen her yetişkin birey anormal olarak mı görülür? Herkes gibi olmak mıdır normalliğin ölçütü?Herkes gibi olmayan kişi neden ötekileştirilir? Farklı yaşam tarzlarını neden kabullenemeyiz? Neden aynı yaşamı yaşamamız gerekiyor? Herkesin dünya görüşü aynı mı ki aynı şeylerden zevk alalım? Evet bu sorularıma cevap verebilirsiniz. Bir çoğunuz, herkes gibi olmak sıkıcı, farklı olmak lazım. Farklı yaşamlar ilgimizi çeker diyeceksiniz. O zaman “Kasiyer” kitabındaki farklı yaşamı olan Keiko Furukura’nın yaşamını nasıl karşılayacaksınız? Bak şimdiden merak ettim. Otuz altı yaşındaki Keiko Furukura, bir süpermarkette on sekiz yıldır kasiyerlik yapıyor.Kurallar basit:İşe zamanında geliyor, ürünleri raflara yerleştiriyor, müşterilerine güler yüz gösteriyor. Müdürler değişiyor, çalışanlar değişiyor ama Keiko yarı zamanlı işi olan kasiyerliğe devam ediyor. Bizim ifademizle ne uzuyor ne kısalıyor. Düzgün bir iş bulmasını, evlenmesini öğütleyenlerin sözlerine kulak asmıyor ta ki toplum baskısı artana kadar.
Keiko’nun şu sözlerini nakşetmek istiyorum buraya “Herkesin bende tuhaf bulduğu kısımlarımı hayatımdan silip atıyorum. Düzelmek budur belki de.
Düzelmek bu mudur ?
Tüm kadınlar aynı parfümü mü kullanmalı? Aynı markanın ceketini giymeli, aynı makyajı yapmalı, aynı saç kesimine,aynı dünya görüşüne mi sahip olmalı? Tüm kadınlar evlenmeli ve çocuk mu doğurmalı? Kimsenin dünya görüşüne, yaşam tarzına, hayat felsefesine karışamayız. Unutmayın başkasının hayatını yaşamak sizin özgürlüğünüze vurulan bir prangadır. Birileri size müdahale etmek isterse onlara vereceğiniz tek cevap: SANA NE. olmalıdır . Özgür yaşamlara sevgili okur
Şiddet-i Sevda
“Şiddet-i sevdan bende akıl fikir bırakmadı. Bu nasıl meshuriyet bilmem ki! Evvelden bana aşktan, muhabbetten bahseyledikleri mariz-i sevda olanların gözleri dünyada hiçbir şey görmediğini hikaye ettikleri zaman ben gülerdim. Hep bunlar bana mübalağakarane birer masal gibi gelirdi. Meğerse aşk denilen hissin külliyen cahili imişim. Sana gelinceye kadar dünyada kimseyi cidden sevmemişim.”
Nimetşinas (iyilikbilir)Edebiyat
Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın bendeki yeri başkadır. Kelimelere hakimiyeti, kaleminin kuvveti o kadar yüce ki romanlarını okurken o dönemi birebir yaşıyor, karakterlerle hemhal olup onlar gibi düşünmeye başlıyorsunuz. Belki bu inandırıcılığın sebebi bu karakterlerin bir hayal ürünü olmayıp bizim gibi etten kemikten insanların gerçek hikayelerini anlattığından olsa gerek. Gazeteci Refik Ahmet Sevengil’den öğrendiğiniz kadarıyla Nimetşinas, iffet, Mürebbiye romanları gerçek hikayelermiş. Okurken bu bir kurgu ürünü diyemiyoruz. 1902 yılının İstanbul’unu görmek. Kadıköy vapuruna binmek nasıl bir duygudur sizce ? O vapura binip haremlik ve selamlık diye ayrılan bölümlerde harem bölümündeki kadınlarla sohbet etmek, vapurdan inince at arabasıyla pazarlık yapıp Laleliye kadar bizi kaç kuruşa götüreceğini sormak, bu pazarlık neticesinde anlaşıp eski İstanbul sokaklarını temaşa etmek? Benim için zaman makinesine binmişim de geçmişe ışınlanmışım gibi bir his.Ne de güzelmiş o zamanlar demeden edemiyorum.O insanları arıyorum bir zamanlar var olup şimdi hiç birinin olmamasına üzülüyorum. Velhasıl ben Hüseyin Rahmi’nin romanlarını seviyorum. Bu romanındaki Hüsna kadının bilmişliği, Neriman’ın masumluğu, Talat Hanım’ın eşine tutkusunu, Nihat Bey’in aşık hallerini, Şevkefza’nın kıskançlığını, İstanbul konaklarının içlerindeki yaşamı ve bu insanların diyaloglarını okumanın zevkine varmış biri olarak sizin de okumanızı tavsiye ediyorum.