Özlem Esmergül
@Edebisanatlar
Editör, yazar
İletişim fakültesi
Almanya, Hannover
10 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Anayurt Oteli
Anayurt Oteli, bir taşra delikanlısının anılarıyla ve ölüleriyle bağlı olduğu geçmişinden kurtulamayışını, kendini babadan kalma bir otele hapsedişini, geçmişe sıkışmışlığını anlatan bir romandır
CemoEdebiyat
Muhteşem bir eser… Tuğla kadar sert, şiir kadar yumuşak… Bir söylence, bir masal gibi büyüleyici bir dille akıp giderken gerçekçiliğinden, toplumsallığından, tarihselliğinden zerre taviz vermiyor.
Bu romandan sonra toplumun cumhuriyeti neden bir türlü benimseyememesi üzerine derin düşüncelere dalıyor insan…
Bahçıvan ve ÖlümEdebiyat
Bahçıvan ve Ölüm, bir yas kitabı değil... yas, kayıp, acı temaları üzerine okuma yapanlar için doğru bir tercih olmayacaktır. Bir Ada İcat Etmek, ziyadesiyle yas ve kayıp üzerine inşa edilmiş, edebi değeri de olan bir romandır...
Yas okumaları yapanlar bu ayrımı hemen yapabileceklerdir zaten. İyi denk geldiği için paylaşmak istedim. Biri yas üzerine kaleme alınmış bir roman, diğeri yastan söz eden içsel sayıklamalar...
Gospodinov okumayı çok seviyorum, bana göre külliyatında en son sıraya koyacağım kitabı Bahçıvan ve Ölüm'dür. İlk sırada tabii ki Zaman Sığınağı vardır
PEYGAMBERİN ŞARKISIEdebiyat
Şimdi eğri oturacağız doğru konuşacağız. Kitap öyle iyi başladı ki, elimden bırakamadım.
Seçtiği konu itibari ile yazarına önce hayranlık duydum. İrlanda’da iktidar partisi olağanüstü hal ilan edince, dehşetli bir despotizm başlıyor ülkede. Dört çocuklu bir bilim insanı olan Eilish’in, öğretmen sendikasında görevli kocası bir gün gözaltına alınıyor ve bir daha geri dönemiyor. Rejim bütün muhalifleri tek tek çiğneyip tükürmeye başlıyor. Derken kadının 16 yaşındaki lise öğrencisi oğlu Mark da askerlik görevine çağırılıyor ve o da geri dönmüyor. Arkasından 13 yaşındaki oğlu Bailey de bir gece yaralı olarak hastaneye kaldırılıyor, ancak gözaltında gördüğü işkenceden sonra ölüyor ve bir ceset torbası içinde annesi tarafından teşhis ediliyor.
Kitabı okumak çok da kolay değil, kalbimin çekiçle ezildiğini hissettim sürekli… çoğu zaman ağlamaktan yarım bıraktım … fakat sonra fark ettim ki yazar korkunç bir şekilde duygu sömürüsü yapmaya başladı okura. 180’inci sayfada bütün derdini meselesini anlatmayı başardığı halde 250’nci sayfaya kadar aynı ızdırabı mangalda döndürüp durmaya devam etti ve bu bana artık duygusal olarak sömürüldüğümü düşündürdü.
Finalde de botlara atlayıp ülkeden kaçmayı salık verince sanırım sinirlerim bozuldu. Aklınız varken, imkanınız varsa önden pasaportlarınızı hazır edin, bir şekilde evi yurdu bırakıp uzaklaşmanın yolunu bulun aksi halde giden geri dönmeyecek, en iyisi en baştan kaçın gidin gibi bir sonuca varınca üzüldüm.
Olmadı sanki… Ne bileyim…