Sevdenur Yılmaz Bulut
@Edebiyatkosesi
Kulaklarımda yüzyılın kırık piyano ezgisi.
Blog yazarı
Yüksek lisans
Kocaeli
İstanbul, 6 Temmuz 2000
62 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Öncelikle söylemek isterim ki bana göre çocuk gelişimi açısından ilk 10'a girecek bir kitap!
Disiplinin temel amacı, kısa vadede uygun davranışı teşvik ederken uzun vadede çocuğun daha sağlıklı ilişkiler kurmasını sağlayacak içsel beyin yapısını geliştirmektir. Bu yaklaşımda “neden–ne–nasıl” çerçevesi kritik bir rehberdir çünkü çocuğun davranışının ardındaki nedeni merak etmek, yalnızca davranışı düzeltmeye çalışmaktan çok daha etkilidir. Bu nedenle ebeveynin, çocuğun öfkeyle bir şey fırlatmasının ya da kırıcı sözler söylemesinin arkasındaki duyguyu ve ihtiyacı anlamaya çalışması, ardından da “bunu en iyi nasıl öğretebilirim?” sorusuyla çocuğa sorular sorarak birlikte çözüm üretmesi gerekir. Bu süreçte dramsız bağlantı döngüsü devreye girer. Önce çocuğu rahatlatmak, ardından duygularını onaylamak, dikkatle dinlemek ve son olarak söylediklerini yansıtmak. Bu döngü çocuğun anlaşıldığını hissetmesini sağlar ve yeniden sakinleşmesine yardımcı olur.
Çocuklar üzgün olsalar bile sınırlara ihtiyaç duyarlar. Önemli olan empati kurarken taviz vermeden, sakin ve kararlı bir şekilde rehberlik edebilmektir. Özellikle öfke anlarında ebeveynin soğukkanlı kalması ve empatiyle yaklaşması, durumu daha az dramatik hale getirirken çocuğun ileride kendi duygularını daha iyi düzenleyebilme kapasitesini de güçlendirir çünkü bu tür duygusal duyarlılık, beynin bütünleyici bağlantılarını destekleyerek daha iyi kararlar almasına ve hem kendisini hem başkalarını önemsemesine katkı sağlar.
Ebeveynlerin sıkça düşündüğü gibi, sevgi, ilgi, temas ve duygusal bağlantı çocuğu şımartmaz. Aksine çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey, zor anlarında yanlarında olunmasıdır. Bu bakış açısına göre disiplin; bağırmak, cezalandırmak ya da azarlamak değil, sorunları herkesin kazançlı çıkacağı şekilde çözmek ve
Çocuğun sağlıklı gelişimi, küçük yaşlardan itibaren kendi yaşamına dair sorumluluk almayı öğrenmesiyle başlar. Kendi yatağını yapmak ya da bulunduğu ortamı düzenlemek gibi görevler, onun “ben yapabilirim” duygusunu beslerken, ailenin sunduğu değerli hissetme, güven, yakınlık, sorumluluk, başarma ve kendini gerçekleştirme gibi temel ihtiyaçlar bu gelişimin zeminini oluşturur. Bu ihtiyaçların sevgi temelli bir anlayışla karşılandığı ailelerde çocuk kendini özgürce ifade edebilirken, korku ve yasak merkezli yaklaşımların hâkim olduğu ortamlarda çocuk hem kendine hem hayata yabancılaşır. Aile içindeki en belirleyici unsur ise anne-baba arasındaki ilişkinin niteliğidir. Bu ilişki sağlamsa, çocuk duygu ve düşüncelerini açıkça ifade edebildiği, çatışmaların konuşularak çözüldüğü bir ortamda büyür, aksi halde iletişim örtükleşir ve bastırılmış gerilimler gelişimi zedeler. Bu süreçte çocuğun sınırlarını fark etmesini sağlayan sağlıklı utanma duygusu gelişimi desteklerken, baskı ve değersizlikten beslenen utanç duygusu çocuğun kendilik algısını zayıflatır ve uzun vadede derin yaralar bırakır.
Sözün kısası kötü alışkanlıkları korkuları bağlantılara bırakıp daha özgür daha bilinçli ve daha gerçekçi olma yoluna girdiğimiz zaman yaşamımızın olumsuz yönlerini olumlamaya dönüştürmeye başlarız bu tür kişilik dönüşümü içimizdeki çocuğa ulaşmak ve onun sorunları ile ilgilenmekle mümkün olur. Ben kitabı keyifle okudum. Herkese tavsiye ederim.
