Ah Frankenstein, herkese hakkınca davranıp sadece beni ayaklar altına alma. Senin adaletini hatta merhametini ve sevgini en fazla ben hakediyorum. Senin yaratığın olduğumu unutma. Adem'in olman gerekirken, düşkün melek oldum; hiç günahım yokken sevinçten mahrum ettin beni. Her yerde eksiksiz bir mutluluk görüyorum; bir tek ben, telafisi imkansız biçimde bu mutluluğun dışına itilmişim. İyilikseverdim, güzel huyluydum, acılar yüzünden bir ifrite döndüm. Beni mutlu edersen, yine erdemli olurum.