Herkesin taş ata ata doldurduğu bir kuyuyu andırıyordu gözleri;üzerine düşen hiçbir ışığı yansıtmıyordu.Yankısız kala kala hayatın dışına düşmüş bir sevgi, zehiri kana karışmış bir umut ve yanıla yanıla tükenmiş bir güvenin açtığı boşluk üzerine kurduğu dünyanın katılığı ile mağrurdu.