Rukiye Bulut
@Edjo
124 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Yaşlı insanların onlarla birlikte yaşlanan bütün eşyaları gibi, ben de yaşlanarak geçiriyordum çocukluğumu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Oysa şiddetsiz, sessiz bir geçimsizlik de az şey değil ki. Aynı evi paylaşan, hiç konuşmadan, kavga etmeden, birbirine dokunmadan seneler geçiren insanların geçimi de geçimsizlik değil mi? Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden, ha yavaş yavaş solmasına izin vermişsin.
Müthiş bir kabuldü bu. Hangimiz şehirde kapımızı çalan ve kim olduğunu bilmediğimiz birine buyur gel deriz. Ben kimim,neden geldim, ne kadar kalacağım, ne kadar vaktini alacağım onun, bunları hiç düşünmeden buyur gel dedi bana. Kimim ben? Bir akrabanın oğlunun karısı.
Kadının kıymetinin olmadığı bir coğrafya. Meksika'da yaşayan kadınların erkekleri hep bir sebeple yoklar. Peki ya kadınlar hep varlar. Her şeyde her zorlukta her sıkıntı da. Neslin devamında en önemli role sahip olan kadının böylesine yok olması. İşin enteresan tarafı bu birçok ülkede böyle.Öldürülmek, tecavüze uğramak, satılmak, evi derleyip toplamak, çocuk bakmak, terk edildiğinde geride beklemek.....
Kolay okunacak bir kitap ama kapağını kapatınca şöyle uzun uzun beklemek gerekiyor.
