Eda Çiftçi
@Edo07
14 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Zülfü Livaneli’nin Mutluluk romanı beni en çok insanın doğduğu coğrafyanın kader gibi görülmesi düşüncesiyle etkiledi. Kitap boyunca Meryem’in yaşadıkları gerçekten insanın içine oturuyor. Asıl suçlunun değil, mağdur olan kişinin cezalandırılması çok ağır bir gerçeklik olarak anlatılmış. Roman sadece bir töre hikâyesi değil; vicdan, özgürlük ve insan olabilme meselesini anlatıyor.
Cemal karakterinin yaşadığı iç çatışma da çok etkileyiciydi. Başta sadece kendisine öğretilenleri uygulayan biri gibi görünürken zamanla doğruyla yanlış arasında kalması karakteri daha gerçek hissettirdi. İrfan ise modern hayatın içindeki yalnızlığı temsil ediyor gibiydi. Üç karakterin yollarının kesişmesiyle roman hem duygusal hem de psikolojik olarak derinleşiyor.
Kitapta en sevdiğim şeylerden biri karakterlerin değişimiydi. Özellikle Meryem’in korkan ve susan bir genç kızdan, kendi hayatını hissetmeye başlayan birine dönüşmesi çok güçlü işlenmişti. Livaneli’nin dili de oldukça akıcı olduğu için roman hiç sıkmadan ilerliyor.
Bence Mutluluk, insanın vicdanını sorgulatan ve bittikten sonra uzun süre etkisinden çıkılamayan romanlardan biri.
Reklam
Sadece Aptallar 8 Saat Uyur benim için klasik kişisel gelişim kitaplarından biraz farklıydı. Okurken sürekli sert bir dille karşılaşıyorsun ama kitabın amacı da zaten insanı rahatsız edip harekete geçirmek. Bazı yerlerde fazla iddialı ve abartılı geldi ama yine de düşünmeye iten cümleleri vardı. Özellikle “alışılmış hayat düzeni” üzerine söyledikleri insanın kendi tembelliğini ve ertelemelerini sorgulamasını sağlıyor.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey motivasyon vermekten çok meydan okuyan bir tarzının olmasıydı. Yazar sürekli insanın sınırlarını aslında kendi koyduğunu anlatıyor. Bu yüzden akıcı ilerliyor çünkü düz nasihat vermek yerine daha sert ve provoke edici bir dil kullanılmış. Bazı bölümlerde hak verdiğim çok yer oldu, özellikle zamanın boşa harcanması ve disiplin konusu bence etkileyiciydi.
Ama kitabın her fikrine tamamen katıldığımı söyleyemem. Çünkü herkesin yaşam şartı, psikolojisi ve temposu aynı değil. Bu yüzden bazı düşünceler bana fazla kesin geldi. Yine de kitabın amacı insanı konfor alanından çıkarmak olduğu için bu sert üslubun bilinçli olduğunu düşünüyorum.
Aysel benim için sadece bir roman değildi; insanın iç dünyasını, yalnızlığını ve hayata tutunma çabasını oldukça etkileyici bir şekilde anlatan bir kitaptı. Kitabı okurken bazı bölümlerde karakterlerin duygularını gerçekten hissettim ve bu da hikâyeyi benim gözümde daha gerçekçi yaptı. Özellikle Aysel karakterinin yaşadığı iç çatışmalar ve çevresiyle olan ilişkileri, insan psikolojisinin ne kadar karmaşık olabileceğini gösteriyordu.
Yazarın dili akıcı ve sade olduğu için kitap kendini kolayca okuttu. Ancak bu sadeliğin altında oldukça derin anlamlar vardı. Bazı cümlelerin uzun süre etkisinde kaldım çünkü insanın hayatı, pişmanlıkları ve umutları üzerine düşündürüyor. Olay örgüsü çok hareketli olmasa da duygusal yönü güçlü olduğu için sıkmadan ilerliyor.
Kitapta en sevdiğim şeylerden biri karakterlerin kusursuz gösterilmemesiydi. Her biri gerçek hayatta karşılaşabileceğimiz insanlar gibiydi. Bu yüzden okurken karakterlerle empati kurmak kolay oldu. Özellikle yalnızlık ve anlaşılmama hissi romanda çok başarılı işlenmişti.
Son Ada bana göre huzurun ne kadar kolay bozulabileceğini anlatan en etkileyici kitaplardan biriydi. İlk sayfalarda sakin, masalsı bir ada atmosferi vardı ama ilerledikçe o huzurun yerini baskı ve korkunun alması insanı gerçekten rahatsız ediyor. Kitabı okurken sürekli “bu kadar değişim nasıl olabilir?” diye düşündüm ama aslında insanların şartlara göre ne kadar hızlı değişebildiğini çok gerçekçi göstermiş.
Doğrusunu söylemek gerekirse büyük bir beklentiyle başladım romana ters köşe oldum mu oldum orası ayrı ama beklentiyi karşılamadı ve şunu da eklmeden geçiyecem konu ne olursa olsun çaba olmayıca bazı şeyler ya hiç başlamaz ya da olduğu yerden kalır.
Reklam