İnsan genç de ölse, yaşlıyken de ölse sadece bir şeyi kaybetmiş olacaktır: şu anı..
İnsanın yoksun kalabileceği tek şey şu andır..
Çünkü sahip olduğu tek şeydir bu.
İnsan sahip olmadığı bir şeyi kaybedemez.
Beklemek bir alın yazısı olamaz.
Mutluluğu beklemek, başarmayı beklemek, sevilmeyi beklemek..
Bunlar ağacın dallarında kendiliğinden yetişen, doğaya emanet edilmiş meyveler değildir.
İnsanın doğası, bir yerde kendine emanettir
Yaptığın her işte doğruluk ve iyilikle ilerlemeye niyetli olduğun halde başaramadığında üzülme!
Öfkeye kapılma, kendine güvenini yitirme.
Her şeye yeniden başla.
Eylemlerinin her koşulda insana yaraşır şekilde olması mutlu etsin seni...
Doğduğunda bir çığlıkla soru soran insan, ölüme yaklaştığında yine diline bir soru çöreklenir..
Tıpkı İsa’nın yönelttiği büyük soru gibi.
“Eli eli lema şevaktani”
(Tanrım! Tanrım! Beni neden terk ettin..)