"Ben hasta bir adamım. Hayır, bedenim değil, ruhum hasta, beynim hasta. bütün değerlerimi kaybettim sanki. Hiçbir şeyi umursamıyorum. Birkaç ay önce gelseydin her şey çok farklı olurdu. Ama artık çok geç."
"Kimileri rehbere ihtiyaç duyar, çoğu insan duyar. Ama ben rehbersiz de yolumu bulacağımı düşünüyorum. Şimdiye kadar harita odasında çok zaman geçirdim. Yolumu bulmak için hangi haritaları istiyorum, hangi sahilleri keşfedeceğim, bilecek noktaya geldim sayılır. Çizdiğim çizgiye bakılırsa kendi başıma çok daha hızlı keşfediyorum. Bilirsiniz bir filonun hızı, en yavaş geminin hızı kadardır. Öğretmenlerin de hızı böyledir. En yavaş öğrencilerinin hızında öğretmeleri gerekir. Bense öğretmenlerin sınıf ortalamasına göre belirlediği hızdan çok daha hızlı gidebilirim."
"En hızlı giden, yalnız gidendir,' "dedi Ruth.
" Bir hafta önce okumuş olsaydı, üstünde hiç durmadan geçip gideceği bir dize vardı: " Tanrı'nın çılgın âşığı bir buseye feda eder hayatını" ; o dize her zamankinden daha ısrarla yankılanıyordu aklında. Dizenin hakikatine ve güzelliğine hayran kalmıştı, Ruth' a baktıkça gerçekten de onun tek bir öpücüğü için memnuniyetle ölüme gidebileceğini anlıyordu."