Sorun buydu. Suyu berraklaştırmaya çalışırken bulandırmak. Herkes arıyor, ama daha karışık, daha aykırı, daha bulanık şeyler buluyor, aradığından uzağa düşüyordu.
Bu ana odaklanıyor ve hayatın bana sundukları karşısında şükran duyuyorum. Hayatımı bu haliyle kabulleniyorum. Varlığın eşsiz mucizeleri karşısında medyun-u şükranım. Bana bahşedilmiş olanın farkındayım. Aldığım ve verdiğim her nefesin, bana ihsan edilmiş bu büyük mucizenin farkındayım ve şükran duyuyorum. Etrafımda olan biten hiçbir şey sıradan değil, her biri iç yolculuğumda benim elimden tutabilecek kadar önemli.
“Çoğu insan, hayatını otomatik pilotta sürdürür. Sabah kalkar, işe gider, eve gelir, uyur, kalkar, yine işe gider, hem de yaşamlarında amaçlı olmak yerine, sürekli tepkisel davranarak. Bazıları yapmamaları gereken yerde yaşamlarına insanlar alırlar, bazıları ise bunun tam aksini yapar, kendilerini dış dünyaya kapatıp zehirli insanlara ya da duygulara gereğinden fazla bağlı kalırlar. Her ikisi de yıkıcıdır.”