mietzsche
@Eflatn
Okur, yazar, çizemez
Şanlıurfa/Birecik
24 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Kitap felsefi bir sorunla bizi baş başa bırakır. Özgür irade mi yoksa kişinin menfaatine olacak karşı bir irade mi ?
Ben olsam ne yapardım diye düşünüp durdum kitap boyunca. İçinden çıkılmaz bir soru olsa da elbette bir cevabım var. Ama söylemenin ne önemi var :)
Hakim Fiona ve lösemi hastası Adam arasında geçen duygu yoğunluğu yüksek bir kitaptı. Bazı şeylerin sözle ifade edilemeyeceği bir ilişkiydi, tuhaftı. Hayatımızdaki her karşılaşma herkes için aynı anlamı ifade etmiyor. Bazen bir cümle birinin hayatını etkiliyor ama cümleyi söyleyen için aynı şey geçerli olmayabiliyor, cümle bitince her şey bitiyor. Anlamın şiddeti eşit dağılmıyor. Adam için söylenecek şey bu. Belki de başından beri istediği şey oldu. Bir umut vardı ama çok sürmeden o da dağıldı. Güzel ve akıcı bir kitap. Dili oldukça sade.
Reklam
Bu kitabı yazdığında 23 yaşında gencecik bir adamdır ama yazdıkları hiç de öyle değildir. Cioran'da gördüğüm en net kavramlar: Hiçlik, ölüm, umutsuzluk, her şeyin farkında olma hali, melankoli ve en önemli şey zihinsel serüven. Öyle ki Cioran 23 yaşında olmasına rağmen müthiş bir hayat bilincine sahiptir. Bunu yapabilmesini yaptığı zihinsel serüvene bağlıyorum. Bir insanin yaşayacağı acılar sınırlı olabilir ama zihinsel serüven'de her şeyi hissederek yaşamak ve her şeyden acı duymak mümkün. Adını yanlış koyabilirim ama ben buna 'şizofrenik bunalım hali' diyorum. Bazı insanlar bununla yaşamaya mecburdur. Kitapta da belirtildiği gibi üzüntünün sebebi vardır ve yoğundur. Melankoli ise sebepsizdir hayatın geneline yayar kendini.
Tragedyanın kurucusu aiskylos'un yarım kalan hüzünlü eseri. Asi ve kararlı Prometheus insanlar ve doğa için savaşırken Zeus'un gazabına uğrar ve zincire vurulur. Hikayenin 2 devam kitabı olmasına rağmen günümüze sadece bu kitap ulaşmış. Lafı çok uzatmaya gerek yok aslında. Prometheus Zeus'un belasını versin.
5 hikayeden oluşan bu kitapta en çok beğendiğim hikayeler itici ve yabani hizmetçi ‘Leporella’, takıntılı aşk; ‘ay ışığı sokağı’ ve savaşın hiçliğini gösteren ‘Nişan’ hikayeleriydi. ‘Leman gölü kıyısında olay’ ve ‘avare’ diğer hikayeler. Her hikayenin sonu aynı. Ne mi ? -Zweig!
Korku
Sahip olduğumuz şeyler gerçek bir benlik kadar üstümüze yapıştığında onların ne anlamı kalır ki ? Bunları kaybetmek gözümüzün önüne dahi gelmez ancak ufacık bir hata her şeyi elimizden alabilir öte yandan bu hataya düşmeden plan içinde yaşamak akıl alır gibi değildir. Çünkü yaşamın güzelliği doğaçlama ve sürprizlerden ibarettir, planlar her zaman can sıkıcıdır. Plansızlığın verdiği bir korku ile nasıl mücadele edilir ? Yaşam mı ölüm mü ? Bu iki seçenek arasında kalacak kadar şiddetli bir korku içinde kalan Irene artık kendinden geçer haldedir. Kolay değildir, çünkü zirveden dibe çakılmak her zaman daha sert ve korkunç gelir.
Reklam