Efsa Atak
@Efsatak
Bu kitabın çocuk edebiyatı kategorisinde değerlendirilmemesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü “Küçük Prens” aslında küçük bir çocuğun gözünden biz yetişkinlere ayna tutan, hatalarımızı sorgulatan ve anlamlı dersler veren bir eser. Çoğu yetişkin, zamanla kendi çocukluğunu unutuyor ve çocukların dünyasını anlamakta zorlanıyor. Bir çocuğun dünyasına adım atmak ve onu anlamak, ancak onunla kaliteli zaman geçirmekle mümkün. Ne yazık ki, yoğun yaşam temposu içerisinde birçok ebeveyn bu sorumluluğu yerine getiremiyor. İhmal edilen ve anlaşılmayan çocuklar, zamanla içine kapanıyor, dış dünyayla bağlarını koparıyor ve kendilerini yalnızlıkla çevreleyen bir döngüye hapsediyorlar.
Kitabın yazarı, Fransız bir savaş pilotu olan Antoine de Saint-Exupéry. Yazar, İkinci Dünya Savaşı sırasında, bir görev uçuşu sırasında hayatını kaybetmiş. Bu eser, onun New York’ta bir otel odasında yazdığı ve belki de kendi iç dünyasını yansıttığı bir hikaye. Kitap, Sahra Çölü’ne düşen bir pilotun, orada karşılaştığı küçük prensle dostluğunu anlatıyor. Küçük prens, kendi gezegeninde bir gül yetiştiriyor ve ona derin bir sevgi besliyor. Ancak, gülün ona söylediği bir yalan yüzünden hayal kırıklığına uğrayarak gezegenini terk ediyor ve yeni dünyalar keşfetmeye karar veriyor.
Yolculuğu sırasında altı farklı gezegeni ziyaret eden küçük prens, bu gezegenlerde farklı insan karakterleriyle tanışıyor. İlk gezegen, otorite tutkunu bir kralın hüküm sürdüğü yer. İkinci gezegen, yalnızca kendini beğenmiş bir sanatçının yaşadığı, toplumdan kopmuş bir dünyayı temsil ediyor. Üçüncü gezegen, umutsuzluklarını unutmaya çalışan bir sarhoşun evi. Dördüncüsü, yalnızca sahip olma arzusuyla yaşayan bir işadamının gezegeni. Beşinci gezegen, sorgulamadan görevini yerine getiren bir fenercinin dünyası. Altıncı gezegen ise
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Masumiyet Müzesi belki de ismini sayısız kere duyduğum, aşk romanı olarak nitelendirilen, herkesin eşsiz biçimde övdüğü, gerçeğe dökülmüş, müzeye dönüştürülmüş bir eser. Belki bu cümleler size yanlış gelecek ya da fikir ayrılığı oluşturacak ama hiçbir zaman aşk demeyeceğim bu esere. Üzgünüm biraz realist bakmak gerekiyor. Neye aşk deniliyor tam olarak. Kemal’in Füsun’u sevdiği halde korkak kalbi yüzünden Sibel ile nişanlanmasına mı? Ya da Füsun’un evli olduğu halde Kemal ile göz ilişkisi kurmasına mı? Kemal karakteri asla sevmeceğim bir karakter oldu. Tamamen kendi çıkarlarını düşünen, cinsel arzularını yüksek ve sapkınlık derecesinde yaşayan ve bu yaşadıklarını aşk adı altında nitelendiren basit bir karakter benim için. Sizce Kemal de olan gerçek aşk mı yoksa elde edemeyip hayatından kaçan Füsun’a duyduğu bir takıntı mı? Sizce gerçekten bu denli aşık bir adam birini severken başka biriyle nişanlanabilir mi? Üstelik sözü geçen biri. Sessiz bir karakter olmadı son ana kadar. Yine aynı şekilde Füsun.. Hangi kadın bir adamın hayatında biri olduğunu bildiği halde apartman içinde onunla beraber olmayı kabul eder? Sizce Füsun’un duyduğu bu şeyin aşk olma ihtimali nedir? Tek tek analiz yapacağım çok karakter var ama son olarak Sibel. Neden bu kadın daha detaylı işlenmedi bu eserde yaşadığı derin acılar ele alınmadı. Sibelin duyduğu şey de romanda aşk olarak işlendi. Aşk nişanlının başka bir kadınla birlikte olduğunu öğrendikten sonra onu iyileştirmeye çalışmak mıdır? Çok üzgünüm bu güzel duygununun bu şekilde yazılmasına. Bu başlık altında ele alınmasına. Değinmeden geçmek istemediğim bir yer var ki: Füsun’un daha önce kimseyle birlikte olmaması ve Kemal‘in onu ikna etmeye çalışırken bunu modernleşme ile ifade etmesi. Gerçekten bu kısmı okurken ruhum daraldı. Kemal’in içinde
