Ahmet İlhan
@Ehmat
Birikim, Doğubatı, Ekeleştiri, Cumhuriyet kitap, gazeteduvar, artıgerçek gibi gazete ve dergilerde makaleler yazar. Yayımlanmış dört kitabı var.
30 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
NECİB MAHFUZ/ CEBELAVİ SOKAĞI’NIN ÇOCUKLARI-kırmızıkedi yayınları,çev:Leyla Tonguç Basmacı(roman-453syf.)
Saramago’nun ‘’İncil’deki İkinci İsa’’ romanı, Salman Rüşdü’nün ‘’Şeytan Ayetleri’’ eseri gibi insanlığın gizemli, ama bir o kadar da acılarla, muammalarla dolu serüvenini, insan türünü en çok meşgul eden teolojik anlatıların satır aralarında ve rehberliğinde anlamaya çalışan Cebelavi Sokağı’nın Çocukları, etkileyici bir dinler tarihi alegorisidir.
İnsan türünün ‘güç ve iktidar’ sarmalı etrafında şekillenen tarihine bir başka pencereden bakma çabası. Düzenler, sistemler, ideolojiler, dinler, yaşam biçimleri, iktidarlar, muktedirler değişir ama bir şey hiç değişmez. O da; şiddet, zorbalık, haksızlık, zulüm ve ölüm döngüsüdür. Bunların her biri, kendi yöntemiyle insanlığın selametini müjdeleyerek gelse de sonuçta hiçbiri bir kötülüğe dönüşmekten kurtulamaz. Geride bıraktıkları; birbirinden acı kötülük dolu sayfalardır.
2004 yılında “Tarihteki 100 Muhteşem Kitap” başlıklı bir listede 14. sırada yer almış olan bir eserdir, söz konusu olan. Açıkçası okuma sırasında birbirine çok benzeyen hikâye ve kahramanlardan oluşan bu romanla, Mahfuz’un başlangıçta neyi amaçladığını anlayamamış ve neden tekrara düşmüş diye düşünmüştüm. Ancak söz konusu olan Mahfuz ise bu tekrarın daha derin başka anlamlara gelebileceğini de güçlü bir şekilde aklımda tutmaya devam ettim. Roman ilerledikçe durum aydınlanmaya başlamıştı.
Çağdaş Arap edebiyatının en büyük yazarı Necip Mahfuz ve en tartışmalı romanı da Cebelavi Sokağı’nın Çocukları’dır dersek abartmış olmayız. Nobel alan ilk Müslüman yazar da Mahfuz’dur. “Cebelavi Sokağı’nın Çocukları” romanının macerası, 1959 yılında El-Ahram gazetesinde yayımlanırken İslami yorum ve hükümlerin kalesi El Ezher üniversitesi tarafından aforoz
HASAN ALİ TOPTAŞ-KUŞLAR YASINA GİDER
roman/everest yayınları/248 sayfa
dudaklarından düşmeyen sigaranın bıyıklarında ve parmak uçlarında bıraktığı kızıllığı izleyerek başlamıştı babamla ilişkim. sonra neden sürekli koyu bir dumanın ortasında uzun uzun kederli düşüncelere daldığını merak etmiştim. daha sonra da bir yanardağ gibi aniden patlayan ve dizginlenemeyen öfkesinin selinde sürüklenmiştim yıllarca.inatçı, mağrur, dik, öfkeli ve deliydi babam. ama dürüst, namuslu ve emekçiydi de...ben de onun kadar dik ve inatçı olmalıyım ki birbirimizi anlamaya başladığımızda babam seksenine dayanmıştı artık. öfkemiz ve inadımız yılların ağırlığıyla dağların doruğunda salınan duman gibi usulcacık düze inmeye başladığında dizlerinde derman, gözlerinde fer,şimşekler çakan sesindeki çağıltı kalmamıştı artık...
her birimizin babalarımıza dair esrarlı anıları olduğunu düşünüyorum. annelerle yaşadığımız gibi değildir anılarımız. babalarla ilişkilerimiz usuller, alışkanlıklar,yasaklar, töreler ve kişisel engellerle doludur biraz. kendilerini tamamıyla ele vermek istemeyen bir sakınma, mesafelenme çabası vardır babalarda. bu anlattıklarım daha çok eski tip babalar için geçerlidir aslında.modern babaların hali harap,işleri zor..
her neyse gelelim romanımıza.
babaya ağıt romanı diyebiliriz toptaş'ın romanı için. romanda mekan ankara ve denizli'dir. özellikle ankaralı okurun her gün gördüğü mekanlar gerçek isimleriyle yer almış romanda. bu da tanıdık, samimi, gerçek bir hikayenin içine doğru çekiyor okuru. olayın bir kısmı da denizli'de yazarın gerçek memleketinde ve kasabasında geçiyor. biyografik bir roman izlenimi çok güçlü olmakla birlikte yazar romanın bir yerinde ki anlatıcı yazardır ve romanda da yazardır, okurlarının her yazdığı şeyi gerçek hayatından alınma sahneler sanmasından
VALADIMIR PISTALO- TESLA
(maskelerle çevrili bir hayat) 472 sayfa/çev:süeda kaya
Benim daracık, olanaksızlıklarla dolu dünyamda, her şeyden habersiz yaşadığım yıllardan neredeyse yüz yıl önce avrupa, amerika elektriğin, motorların, yeni enerjilerin, radyonun, telefonun, makineli tüfeğin vs. icatlarıyla heyecan içinde çalkalanıyordu. farklı ülkelerden mucitlerin her gün bir yenisini insanlığa armağan ettikleri icatlar şüphesiz bugün yaşadığımız hayatların da hazırlayıcıları olacaktı. aynı ülkeler sadece yeni icatlarla parlamıyordu aynı zamanda günümüzün fikir dünyasına kadar uzanan dev sanat eserlerinin göz kamaştıran projektörleri de o yıllarda yakılmıştı.
osmanlı imp. tarih sahnesinin kendine ayırdığı rolü dramatik bir reveransla tamamlamaya hazırlanırken avrupa ve amerika kıtaları tarih sahnesine bol gişeli, ayartıcı, tutkulu, yepyeni müthiş bir oyunla çıkmış ve hızla gelişmenin esrikliği içinde deli gibi çalışıyordu. aynı gezegende çok ayrı dünyaların insanlarıydık artık.
burada konuyu biraz değiştirip sözü tanıtacağım kitaba getirmek istiyorum. doğu toplumları; yüzyıllarca içkin,uhrevi,mistik bir bilginin yumuşak ışığıyla aydınlanmayı denedi. bütün ışıklar duygularımızın ve sezgilerimizin kapılarından iç derinliğimize çevrilmişti. ne varsa oradaydı.iyilik, erdem, yücelik,doğruluk,dürüstlük ve insani yücelmenin bütün bilgisi içimizin derinliklerinde saklıydı. yeter ki onu arayıp bulmayı bilelimdi. doğu, kendi iç dehlizlerinde ışık kırıntıları ararken o loşlukta kayboldu.(gerçi hala kayıp) fakat bu arada dışında yani gerçek hayatta dünyanın nasıl büyük bir hızla değiştiğini, ilerlediğini anlamadı. bunun sonuçlarını hep birlikte yaşıyoruz. bu arada batı insanı da sürekli ilerlemenin, yükselmenin, yıldızlara uzanmanın, yerin ve göğün onlarca-yüzlerce kilometre
