Debi Gokmen
@Elekcius
Her daim öğrenen öğretici
Sıkan , bunaltan bir garip hırka içinde , ordan oraya savrulan
9 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
UykusuzlukDuygu ve Düşünce
3. Gün – Benliğin Çözülüşü :
Artık kendi sesimi duymuyorum. Düşüncelerim bile başkasının ağzından çıkmış gibi. Aynaya bakınca gözlerim değil, içindeki derin çukurlar dikkatimi çekiyor.
Kimim ben? Bu bedenin sahibi kim?
Nietzsche’nin dediği gibi, insan gece olduğunda kendinden daha çok korkar. Çünkü gece, maskesiz düşüncelerle karşılaşmaktır. Ve uykusuzluk, geceyi gündüzün içine taşır.
2. Gün – Algının Bükülmesi:
Zaman kavramı esnemeye başladı. Sabahla gece arasında fark kalmadı. Zihnim ışığa tepkisiz. Nesneler daha donuk, yüzler daha yabancı.
Bir sokakta yürürken insanlara bakıyorum, herkes uykulu. Ama en çok ben uykusuzum ve bu, garip bir üstünlük hissi veriyor.
Uykusuzluk bir tür bilgelik gibi geliyor artık: Herkesin kaçtığı sessizlikte kalabilmek.
UykusuzlukDuygu ve Düşünce
1. Gün – Hafif Sarsıntı :
Gece göz kapaklarım inatla açık kaldı. Uyku gelmedi; ama uykusuzluk da gelmedi aslında. Boşluk geldi. Zihnimde eski konuşmalar, yapılmamış işler ve anlamı çözülmemiş rüyalar birbirine karıştı.
İnsan düşünmeye başladığı anda uykuyu kaybeder mi? Descartes “Düşünüyorum, öyleyse varım” derken, hiç uykusuz kalmış mıydı merak ediyorum. Çünkü düşünüyorum, ama uykusuzlukla birlikte "var olmak" daha çok bir ağırlık gibi.