Belif
@ElfUcaroglu
27 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Yazgım beni yerden yere vurmaktan vazgeçmiyor hiç. Dayanılmaz acılar çekiyorum kimi zaman ve uzakta bir ışıkçığım dahi yok. Kendim için bir şey beklediğim yok artık, insanları da sevmiyorum hem. Uzun süredir hiç kimseyi sevmiyorum. Hiç kimseyi...
Reklam
Ruh halim her an değişiyor. Bazen yaşamda insana sevinç veren bir durum beliriyor ve sadece bir an sürüyor bu. Kendimi düşlere kaptırınca şu düşünceden kurtulamıyorum: Albert ölse ne değişir? Ben...yapardım. Sonra bu hayalin peşinden koşuyorum ta ki irkilerek durduğum bir uçurumun başına sürükleninceye kadar.
Sağlığım nasıl olabilir duygusal olarak bu kadar acı çekerken? Bu devirde duyguları olan birinin iyi olabilmesi mümkün mü?
