Sonra apar topar gitmişti Ander Amca. Bir daha değil kendisi , haberi bile gelmemişti. Bu kayıp , kalbindeki ilk yaralardan biriydi. Ama yaraların çirkin sayıldığı bir yerdi dünya , o da güzelleşmek için gizlemişti...
Birini arayıp beklemek, onun varlığından başka herşeye kapatıyordu insanı. Beklenenin sesinden başkasına sağır , arananın suretinden ötesine kör ediyordu. Beklenen bekleyene ne denli yakın olursa olsun , zamanla üçüncü tekil şahsa , uzaklaştıkça daha beter saplanan bir bataklığa dönüşüyordu. Derken , varsa yoksa o oluyordu. Varsa o , yoksa hiç kimse!!