Elif Gökçe
@Elif97
Okumak ve paylaşmak, eylemin sahibine yaşadığını bütün hakikatiyle hissettirir.
57 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
"Kim nasıl rastlasın bana? Olsa olsa hayaletler vardır. Ormana başka kimse adım atmaz."
"Hayaletler vardır, demedin mi?"
"Dedim ama böyle bir şey yok. Varsa da zararları dokunmaz, sen yaşayanlardan kork.”
Reklam
"Sanmam. O kadar önemsizim ki. Beceriksizin tekiyim. Kimse beni dert etmez."
"Kim bilir? İnsan yüreği hep sürprizlerle doludur."
“…unutacağım, unutmaya çalışacağım. Çünkü affetmeye inanmıyorum.
"Unutmakla affetmek arasında ne fark var?"
"İnsan affedince her şeyi unutur. Ama sadece unutursa çoğu zaman sonradan o şeyler tekrar su yüzüne çıkar."
Dünya bütün anlamını yitirmişti. Her şey öyle hoyratça yaralıyordu ki nesnelerle bağım kopmuştu. Yalnızca içimdeki beni yiyip bitiren o şey vardı. Acı daha da şiddetle tekrar yükseldi ve sonunda saklanmak, ölmek, kaybolmak isteğiyle sırama kapaklandım.
Acı çok zalim bir şeydi! Neden bütün ağırlığıyla bir seferde gelip aynı hızla geçmiyordu?
Reklam