Elif KAYIŞ
@ElifKayish
Bize benzeyen birine ya da benzemek istediğimiz ya da bir zamanlar benzediğimize inandığımız kişiye benzeyen birine aşık olabiliriz. Tüm bunlar narsistik aşk biçimleridir çünkü kendi imgemizin partnerlerimize yansıtılmasını içerirler. Bu imgede sadece kendimizi ya da görülmek istediğimiz kendimizi görürüz. Narsistik modele bağlı kalarak bir partner seçsek bile, aslında partnerimizle ilişki kurma biçimimiz object a ile olan ilişkimiz tarafından şekillendirilecektir. Demek ki narsisizmle nesne arasında bir gerilim vardır. Narsisizm özdeşleştiğimiz ve arzu ettiğimiz imgeleri içerirken, nesne her zaman bunun ötesinde, esrarengiz ve anlaşılmazdır.
Sayfa 127
Partnerimize umutsuzca tutunabiliriz, her zaman daha fazlasını isteyebiliriz ve ihtiyacımız olan şeyi bize sağlamadığı duygusuna kapılabiliriz. Burada partnerimiz meme gibidir. Diğer yandan eğer partnerimizi sevmekle nefret etmek arasında gidip geliyorsak, bir an iğrenerek onu reddediyor ve sonrasında ona tapıyorsak, anal nesne iş başındadır. Burada partnerimiz dışkı gibidir: hem tiksinti ile kaçınılan hem de bebeksi bir ilginin kaynağı olarak değer verilen şeydir.
Sayfa 126
Bu ayrışma sadece partnerlerimizi ebeveynlerimizin imgesinden kurtarmakla ilgili değildir. Vurgulamış olduğumuz gibi, bu aynı zamanda ebeveynlerimizin imgesini bilinçdışımızda kaydedilmiş olan en temeldeki boş uzamdan ayırmakla ilgilidir: bu boşluğu ne ebeveynlerimiz ne de başka biri asla dolduramaz ya da yok edemez. Bu, sevdiğimiz kişinin temel başkalığını veya ötekiliğini kabul etmemiz anlamına gelecektir : imgeleri, bulundukları yerden koparmaya başladıkça bize tuhaf ve yabancı gelmeye başlayabilir. Bir anı ya da bir fotoğraf artık tuhaf bir biçimde farklı gelecektir, sanki artık eskisi gibi değildirler. Bir zamanlar tanıdık olan imgenin ardında başka bir şeyin, temsil edilemez, anlaşılmaz bir şeyin, zihinsel dünyamızdaki bir deliğin varlığını sezeriz. Bilinçdışı düzeyde, sevdiğimiz kişinin bizimleyken bile her zaman kayıp olan parçasını kabulleniriz.
Sayfa 125