"İnsanlar gözlerini kaybettiklerinde değil, vicdanlarını kaybettiklerinde körleşir.körlüğün en tehlikeli biçimi ' görmek istememektir.' Bu körlük toplumları felakete sürükler ; çünkü görmeyen gözden çok ,duymayan vicdan felakettir."
Hepimizin bir anahtara ihtiyacı var, Doğru anahtar ile bir kapıyı ardına dek açabilirsiniz. O kapıyı size başkasının açmasını beklerseniz daha çok beklersiniz
insan bazen içinde taşıdığı düşüncelerin ağırlığını hisseder. Söylemek istedikleri birikir ,büyür ama bir türlü nasıl anlatacağını bilemez .kelimeler yetersiz kalır. Anlatılamayan her şey dışa vurulmadıkça bir yük gibi taşınır. Zamanla bu yük , insanın içinde sıkışıp kalır .kendi kimliğini bulamayan , dışarıya çıkamayan düşünceler biriken sessizlikle birleşir ve insan bir noktada bu boşluğu kabul etmek zorunda kalır. Ancak bu sessizlik ,bir yandan da derinleşmeye başlar. Belkide de insanın en büyük savaşı; düşüncelerinin, duygularının derinliklerine inmek ve orada içine hapsolmuş olan anlamı bulmaktır .