Elif Köseoğlu
@Elifkoseogluu
İstanbul
8 Aralık 2004
149 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kelebeğin Rüyası filmi ile tanıştığım iki yazar; Muzaffer Tayyip Uslu ve Rüştü Onur.
Rüştü Onur'da arkadaşı Muzaffer Tayyip ile aynı kaderi yaşayan, verem hastası şair. Genç yaşta vefat eden fakat bu kısa ömürde şiir kitabı yazacak kadar acı çeken iki hayat.
Konular harp, parasızlık en çok da ölüm üzerine. Kitabı okuduktan sonra ölümle nasıl baş başa yaşadıklarını, ölüm korkusunu şiirlerde tadıcaksınız. Bir nevi otobiyografik bir şiir kitabı olduğunu söyleyebiliriz. Rüştü Onur'un da "Hülasa" adında şiir, birde "Mektubun Avucumda" adında mektup kitabı var. İlk önce filmi izleyip sonrasında kitapları okuyabilirsiniz. Okuyacaklara keyifli okumalar.
Reklam
Matematik profesörü olan Raçinski'nin akedemisyenliği bırakıp, köyde yaşayan çocukları keşfedip parlatma hikayesi. Amacına ulaşmış ve ona karşı gelenleri utandırmıştır. Eğitimin yanı sıra sarhoşlukla mücadele eden halka öncü olmuş, rahipler, doktorlar, mühendisler yetiştirmiştir. Ayrıca ünlü ressam Bagdanov Belsky'in de öncüsü olmuştur.
Petrov'u her okuduğumda bu dünyayı daha yaşanılır bir hale getirmek istediğini gözlemliyorum,keşke hepimiz böyle olsak. Beyaz Zambaklar Ülkesindeki
kitabı gibi bu eseride ufuk açıcı.
Bir kitabın daha sonuna geldim. Sürekli adını duyduğum, karşıma çıkan bir kitapdı, okumak için ertelediğimede pişman oldum. Siz de pişman olmak istemiyorsanız, alıp okuyun!!!
Neden mi? Çünkü bu kitap bizi anlatıyor. Dünyamızı, ülkemizi. Bir yandan özgürleşmeye çalışan diğer yandan hükümete boyun eğen, düşünmeyi unutan makineleşmiş insanlığı anlatıyor.
Kitap Okyanusya ülkesinde geçmekte. Winston Smith ülkeye hükmeden partinin işcisidir. "Gerçek Bakanlığında" çalışmaktadır. Bakmayın Gerçek Bakanlık dediğime geçmişi silen, tarihten hiç bir hatıra bırakmayan bi yer burası.
Evet, ülkemiz Büyük Birader adında biri tarafından yönetilemekte. Ülkenin her bir tarafında tele-ekran, ses kayıt cihazı ile sizi izliyor, dinliyorlar. En küçük bir siyasi eleştiri ile vatan haini ilan ediliyorsunuz. Geçmişinizi bilmiyorsunuz çünkü ne bir kitap var ne de bir gazate parçası. Hiç var olmamış insanların ülkeyi nasıl koruduğunu dinliyorsunuz. Ya bir günlük yazarak ya da bir karşı gelişle ortadan kayboluyor, işkence çekiyor, ve düşüncelerinizin silinmesiyle ölüyorsunuz. Sırf siz düşünmeyin, düşünmek için cümle kuramayın diye dil değişiyor, dilden kelimeler çıkartılıyor. Ve öyle çocuklar yetişiyor, [ki beni en çok ürküten yanı burasıydı] Büyük Birader'e taparcasına, ailesine düşman olacak, insanlara zarar vericek çocuklar.
Doğrunun farkında olan Winston'un, düşünceleri, siyasetçilerle olan savaşı ve bir aşk romanı.
İnsanın birey olma ve iktidarın da bireyin ezme kavgası hiç bitmeyeceği için bu kitap her zaman yerini koruyacak.
Son olarak ; DÜŞÜNÜN. ÇÜNKÜ HENÜZ YASAKLANMADI.
Herkese selamlar. Üzerimde kitabın bitişinin hüzünü ile yazıyorum. Ne kadar içten, nasıl da taparcasına bir aşk..
Ahmed Arif'in sevdiği kadın olan Leyla Erbil'e yazdığı mektuplardan oluşan bir kitap. Leyla'da ne canlar yakmış, kitapda Sait adında bahsedilen kişi Sait Faik Abasıyanık. Çok severim Sait beyi oda Leyla Erbil'i severmiş, son zamanlarınıda birlikte geçirmişler. Ahmed Arif kitapın bir kaç yerinde Sait Faik'den bahsediyor (bi nevi kötülüyor) hatta ilk sayfalarda var bu. Okuduğum zaman devam edemicem diyip bıraktım ama aldım elime tekrar, nerden biliyim tek taraflı bir aşk olduğunu, bir kaç sayfa sonra Leyla'nın evlenmesi ile ağlayacağımı. Kesinlikle en etkili mektup Leyla'nın evlenmesinden sonra yazılan mektuptu benim için. Ahmed Arif nasıl kurdu o cümleleri acaba. Baştada dediğim gibi taparcasına bir aşk demek yanlış olmaz.
Sanırım hepimiz bu kadar övülen, bilinen bir yazarın kitaplarını okumak istemişizdir. Ben de ilk romanı olan İnsancıklar ile başladım yazarla tanışmaya. The Queen's Gambit dizisinde "Dostoyevski'yi orjinelinden okumak için rusça öğreniyorum" demişti birisi, ne kadar da haklı!
Kitabımız bir mektup kitabı. Yaşlı bir adam olan Makar Devuşkin'in genç bir kadın Varvara Alekseyevna'ya duyduğu aşk ve toplumda ki maddi sıkıntıları anlatan bir eser. Kitapın bir bölümünde Varvara'nın 15 yaşlarında yaşadıklarını anlatan bir günlüğü okuyoruz, açıkcası ben bu günlüğün daha uzun tutulmasını, sonrasında da neler olduğunu okumak istedim. Gorşkov karakteri de çok etkileyiciydi, onun için muradına erip öldüğünü söylemek haksızlık mı olur? Bir mektup kitabı olduğu için sonunun nasıl bağlanacağını merak ederek okudum böyle biteceğini de hiç tahmin etmemiştim.
Ah Sevgili Makar Devuşkin siz yaşlı, yalnız bir adamsınız. Kitabın sonunda daha da yalnız..
Reklam