Emrah Elitaş
@Elitasss
"UYANIŞ"Adlı şiir kitabın yazarı.
Ziraat mühendisi
6 Aralık 1991
2 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Emrah Elitaş yorumladı.
Kendime yalnızlıktan daha iyi bir dost bulamadım.
Elimde bu kitap var ama daha okuyamadım acaba nasıl 🙏
Reklam
Emrah Elitaş bir yorumu yanıtladı.
Dervişe sordular: "Kime kıymet vermeli?"
Derviş "Hakedene" dedi.
"Hakedeni nasıl anlayacağız?" diye sordular bu kez de.
Derviş, " Önce sen hak edeceksin, sen hakettiğinde karşına çıkacak zaten" dedi...
Emrah Elitaş yorumladı.
İyi bayramlar sevgili okurlar. ❤️🎉
Şu anda hangi kitabı okuyorsunuz?
Kpss Ramazan hoca:))
İyi bayramlar
Emrah Elitaş yorumladı.
🤍💛Yazdığım her satır bana ait bir iz taşır. Burada paylaştığım hiçbir söz alıntı değildir. Çünkü başkasının cümlesini sahiplenmek yerine, kendi yarama kendi kelimelerimi yakıştırmayı tercih ederim.
Belki profesyonel değilim ama duygularını yazarak anlatmaya çalışan amatör bir kalemim. İçimden geçenleri olduğu gibi burada bırakıyorum. Okuyup hisseden, kendinden bir parça bulan herkese de teşekkür ederim.
Tebrikler hocam 🌸
Emrah Elitaş yorumladı.
O, ulaşamadığım bir gökyüzü gibi… Ne kadar yükselsem de değemediğim, ne kadar baksam da doya doya göremediğim.
Başımı her kaldırışımda onu görüyorum. Bazen bir bulutun kenarında, bazen gecenin en sessiz yerinde, bazen de tam kalbimin ortasında…
Elimi uzatıyorum, sanki bir adım daha atsam bana dönecekmiş gibi. Ama olmuyor. Aramızda görünmeyen uçurumlar var. Ben geçmeye çalıştıkça, o biraz daha uzaklaşıyor.
Güneş gibi… Varlığı içimi ısıtıyor, ama uzun bakınca canımı yakıyor.
Ve ben, bir ömrü onun etrafında dönerek geçiriyorum. Öylece dolanıyorum etrafında; bir yabancı gibi, bir dua gibi, bir günah gibi…
Kendi yolunu kaybetmiş bir gezegen gibi… Ne kopabiliyorum, ne kavuşabiliyorum.
Bazen “git” diyorum kendime. “Kaybol, unut, eksil ama kurtul.”
Sonra bir yerde sesini hatırlıyorum, bütün yollar yine ona çıkıyor.
İnsan nasıl vazgeçer ki… Birini sadece sevmekten değil, onu düşünerek yaşamaya alışmışken?
Biliyorum, hiçbir zaman benim olmayacak. Belki adı bile bana ait olmayacak. Ama kalbim hala, en büyük mucizeyi bekleyen bir çocuk gibi, bir gün dönüp bana bakacağı ana inanmak istiyor.
Ve en acısı ne biliyor musun? Ben onunla bir hayat istemiyorum artık… Sadece içimdeki bu yangın biraz dinsin istiyorum.
Çünkü bazı insanlar vardır; sarılmaz, ait olmaz, kalmaz… Ama yine de insanın içinde ömür boyu gitmez.
Ve insan, sevdiğine kavuşamayınca değil; onu içinde öldüremeyince tükeniyor.
Çok fazla iyi...👏👏