Yeryüzünde siyasî çatışmalardan uzak kalmak çok zor, belki imkânsız bir şey. Ama, uzun zamandan beri, günlerce, haftalarca gezegenimizden uzakta yaşadıktan ve yerküreyi bir otomobil tekerleği kadar küçülmüş haliyle sey- rettikten sonra, şu kanıya vardık ki, toplumları öfke ve umutsuzluğa sürükleyen, bazı ülkeleri atom bombasına sarılma durumuna getiren son yılların enerji bunalımı, aslında büyük çapta bir teknik meseledir ve ülkelerin birbirleriyle anlaşıp uzlaşmalarından daha önemli değildir. Bu durumu görüp anlamak bize üzüntü veriyor
Oysa kim dayanabilir; zamanın kamçısına, zorbanın kahrına, gururun çiğnenmesine..Sevgisinin kepaze edilmesine kanunların bu kadar yavaş yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine kim dayanabilir kötülere kulluk etmesine iyi insanın.Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken kim dayanabilir! Kim ister ki bütün bunlara katlanmak Ağır bir hayatın altında ilim ilim inleyip ter dökmek, ölümden sonra hiçbirşeyden bu kadar korkmasa o kimsenin gidipte dönmediği bilinmez dünya ürkütmese o kadar yüreğini... Kim dayanabilir!
İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, hep birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar da haklıymış.
İçimde sönük bir ümit yok değildi. Çok güzel bulduğumuz için, hiçbir zaman elimize geçmeyecek sandığımız şeylere karşı duyulan o ümitsiz ümit..