Tutku! Tutku yalnız şiirde, sahnede güzeldir; orada aktörler, hançerlerle, geniş mantolara bürünüp gezerler, öldürenler ölenlerle birlikte gidip akşam yemeği yerler... Tutkuların sonu böyle gelse iyi; oysa her sefer arkalarında duman ve yangın kokusu bırakıp giderler, mutluluk değil. İnsan onları hatırladıkça utanır ve saçlarını yolmak ister.
"İnsanoğlu günlük konuşmaların demir parmaklıklarından çaresizce ve içgüdüsel olarak kurtulmaya çalıştı. Anlambilim, simgesel mantık, psikanaliz... Bunların hepsi de konuşmaktan kaçınmanın ya da onu arıtmanın araçlarıydı."