İnsanlar, birbirlerinden uzun mesafelerle ayrılmış yıldızlar gibi, kendi hususî boşlukları içinde dönen, hepsi yalnız, hepsi mahrem ve başkalarına kapalı birer dünyadır. Bir yıldız sönünce ondan uzaktakiler bir şey duymaz. Hayatın ve ölümün ehemmiyeti hep nispî ve izafîdir.
Ağaçlar gibi kokuyordu. Köşe karanlıktı ama ben görüyordum pencereyi. Çömeldim oraya, terlik elimde. Görmüyordum, ama ellerim görüyordu terliği, bastırdığını işitiyorum gecenin, ve terliği görüyordu ellerim, ben orada çömelmişim, işiterek karardığını ortalığın.