Keder, boş ve sahipsiz şatolarda, kış rüzgarı gibi, hafif uğultularla işliyordu ruhuna. Bir daha geri dönmeyecek olanın ardından dalınan düştü bu. Bitirilmiş her işten sonra insanı saran yorgunluk, alışılmış her hareketin durmasından, uzamış bir titreşimin kesilivermesinden gelen acıydı.
...ve bütün günler birbirine benzediği zaman da insanlar, güneş gökyüzünde hareket ettikçe, hayatlarında karşılarına çıkan iyi şeylerin farkına varamaz olurlar.