Emir Ruşen
@EmirRusen
Hemen hemen her şey -toplumsal süreçler ve her tür insan faaliyeti- eşlik eden bir boş zaman artışı olmaksızın hızlanma eğiliminde. Bu nedenle daha çok iş yapabilmemizi sağlayan yeni teknolojiler ve uygulamalar geliştirmeye devam etmemiz gerekiyor; bu da sarmalı hızlandırıyor. En azından Endüstri Devrimi'nden beri böyle oldu. Sorun, daha önce tartıştığımız gibi, modern toplumun çizgisel ve denetimden yoksun bir daha fazla, daha fazla, daha fazla mefhumuna dayanması. Ya da Daft Punk'ın aynı isimli hit şarkısında robotik sesiyle seslendirdiği gibi, "Harder, better, faster, stronger." Endüstriyel dönemde sınırlandırıcı etkisi olan ve itidali ve ertelenmiş tatmini yücelten kültürel birikim tamamen kaybolmuş vaziyette.
Reklam
Beceri geliştirme ve optimizasyon talebi sürekli ve sonsuz. Haliyle bu da kimsenin hiçbir şeyi yeterince iyi yapmadığı, çünkü çok geçmeden daha fazlasını daha iyi yapma talimatını alacağı bir durum doğuruyor. Eğitimde ve işyerinde "görünür öğrenme"yi kolaylaştırmak için her şey izleniyor, ölçülüyor ve değerlendiriliyor. "Öğrenen kurumlar"ımızda herkesi "daha da iyi" performans göstermeye teşvik etmek için her tür ilerleme görünür olmak zorunda.
Bu, bir taraftan, ceza sahasına her yaklaştığımızda kale direklerinin yeri değiştiği için talepleri asla karşılanamayan, sınır nedir bilmeyen bir kültür. Diğer taraftan, hayatımızın kesinlikle her alanında gelişmemizi ve optimize olmamızı talep etmesi bakımından da sınır tanımaz bir kültür.
