Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa, hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü kadar kötü değildir.
Yeşil ovalardan neşeyle döndüğümüz bir sırada bir kuş ötse, <<bu neden öttü? Bir felaket olmasın>> diyoruz. Er geç, boş inançlar içimizi sarıyor. Sözde, doğadışı olaylar, birtakım emareler, bize uyarıda bulunuyormuş gibi! Böylece biz ürküyoruz ve yalnızlık hissediyoruz.