Size çaresizliği anlatamam ama gösterebilirim. Ablamı, yeğenimi kaybettim. Hani diyor ya sanatçı:
“Ben hiç çocuk olmadım ki, doğar doğmaz büyüttüler.
Gençlik nedir bilmedim ki yaşamadan öldürdüler”
Öyle kol kanatsız yaşıyorum. Bu hayatta ki en büyük korkum kendi ölümüm değil, annemi de erkenden kaybeder miyim korkusu. Koca çınarım da gitti zaten. Bırakın saçlarıma ak düşmesini, saçlarımı bile kaybettim. Mecburum ama. Mecburum kanatsız uçmaya. Sadece çokça hayalim var. Çoğu hayalim sevdiklerimin yapamadıkları. En büyük hayalim de sevdiğimle bu hayalleri yapmak. Mekanınız cennet olsun. Burası cehennemin dibi çünkü 🥹
“ 3 Şubat çiçek göndermiştim en son o kaldı profilimizde” 🥹