Tam zamanlı bir yazar olarak çalışırken en çok özlediğim şey, gönlüme uygun insanlarla birbirimizi güldürdüğümüz, saçma sapan şakalar yaptığımız zamanlardı.
"Takım' ve 'aile' gibi idealler, işyerini ekonomik bir zorunluluktan ziyade ahlaki zorunluluğa sahip bir alan olarak yeniden tanımlayarak, işçileri kurumun hedeflerine daha sıkı bağlamaktadır."
Sosyal ilişkilerden bir nebze uzaklaşarak, kendi alanında yapmak istediklerini gerçekleştiren biri… Birlikte vakit geçirmek eğlenceli olsa da yalnız kalmanın daha eğlenceli olduğunu düşündüğü için sıkça yalnız kalmaya çabalayan biri… Her anlamı ilişkilerde bulmak yerine, yalnız başına bir şeyler yaparak ve bu başarının tadına vararak anlam bulan biri… Benim gözümde, “neşeli münzevi” işte böyle birisi.