Engin Nazlı
@Engin5252
Karaları deniz yapar dağları rüzgar yapıp kalbine yelken açarım
Teknoloji bölümü
Tekirdağ /Çerkezköy
Ordu /ünye, 1 Temmuz 1992
57 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
şoför güneye doğru birkaç blok ilerledi ve Ponce De Leon
Avenue'den sağa döndü. Jeff arka cebine uzandı ve birden bu yabancı
pantolonun cebinde para olmayabileceğini fark etti ama eskimiş,
kahverengi bir cüzdan buldu, ona ait değildi.
En azından içinde para vardı - iki yirmilik, bir beşlik ve birkaç
birlik - yani taksi ücreti konusunda endişelenmesine gerek yoktu.
Cüzdanı geri verirken kime aitse, ona parasını geri verebilirdi tabii bu
eski kıyafetlerle birlikte. Peki ya bunları nereden, kimden almıştı?
Cüzdanın küçük bölmelerinden birini açıp bir cevap aradı. Bir
Emory Üniversitesi Öğrenci Kimliği buldu, üzerinde Jeffrey L.
Winston yazıyordu. Emory kütüphane kartı, yine onun ismine.
Decatur'da bir kuru temizlemeciden alınmış bir fiş. Üzerinde bir kızın
isminin - Cindy - ve telefon numarasının yazdığı katlanmış bir
peçete. Ailesinin Orlando'daki eski evin önünde çekilmiş bir
fotoğrafı; babasının hastalığı kötüye gitmeden önce yaşadıkları ev.
Judy Gordon'ın gülerken ve kartopu fırlatırken çekilmiş renkli bir
resmi; genç ve mutlu yüzü soğuktan korunmak için beyaz kürklü
yakalarıyla çevrelenmiş. Ve bir de Jeffrey Lamar Winston adına
Florida ehliyeti, 27 ġubat 1965'e dek geçerli.
Jeff, Hyatt Regency'nin üst katındaki UFO şekilli Polaris barda
iki kişilik bir masada tek başına oturup kırk beş dakikada etrafında
bir tur attığı çıplak Atlanta siluetine baktı. Taksi Şöförü cahil değildi.
Yetmiş katlı Peachtree Plaza henüz yoktu. Omni International
kuleleri, Georgia Pacific Binası'nın gri betonarme kütlesi ve
Equitable'ın devasa siyah binası da yerinde yoktu. şehir merkezinde
en çok göze çarpan yer burasıydı ve görmeye alışkın olduğu türden
avlu biçiminde bir lobisi vardı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kafasını iki yana salladı ve karşısındaki manzaraya odaklandı.
Yine, hangi yılda olduklarından emin olmak mümkün değildi;
1983'teki bir Terörizm ve Medya konulu Associated Press
konferansından beri Atlanta'ya gelmemişti. Emory kampusuna ise en
son... Tanrım, muhtemelen mezun olduktan bir iki yıl sonra gelmişti.
Bu mağazaların aynı kaldıklarını ya da yerlerine gökdelen ya da
alışveriş merkezi yapıldığını bilmesine imkan yoktu.
Arabalar, onlar da başka meseleydi; birden fark etti ki, gözüne
hiç Nissan ya da Toyota çarpmıyordu. Eski modellerden baĢka bir
Şey yoktu, çoğu da büyük, bol benzin yakan Detroit yapımı
arabalardı. Ve 'eski' derken, sadece altmıĢların başında çıkan
modelleri kastetmiyordu. Ellili yıllardan kalma çok sayıda kıç
tarafları kanatlı araba da vardı, fakat elbette 1988'de olduğu gibi
1963'te de sokakta altı-sekiz yaĢında arabalar görülebilirdi.
Yine de kesin bir yargıya varamazdı; hatta yurt odasında
Martin'le karşılaşmasının sıra dışı biçimde gerçekçi ve tam or-
tasındayken uyanıverdiği bir rüyadan ibaret olabileceğine inanmaya
başlamıştı. Şu anda kesinlikle uyanıktı, orası kesindi ve
Atlanta'daydı. Belki de berbat hayatını unutmaya çalıştığı bir esnada
kafasına esmiş ve nostalji yaşamak için gece yarısı ilk uçakla buraya
gelmişti.