Erdal ÖZAYDIN
@Engineer47
》Bahr isen de katre-i nâçiz göster kendini
(Şeyhulislam Yahya)
》Okumak; bakış açımızı zenginleştirir,
Beyni de düşünce kütüphanesi yapar.
(E.ÖZAYDIN)
476 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Aklından geçen bütün ihtimalleri öldüreceğim.
Öyle bir ihtimalsiz kalacaksın ki;
İhtimasizlikten hayattan soğuyacaksın...
İnsan, hayatı anlamlı kılan ihtimallere neden bu kadar düşman olur ki?
İnsan kesin bir sonuca kavuşmak için ihtimaller içinde yaşayıp ihtimallere sarılmak ve onlarla mücadele etmek zorundadır...
Yaşamak, güzel yaşamak;
çoklu ihtimaller arasında kesin ve güzel bir ihtimali yaşayıncaya kadar sabırla beklemekle mümkündür.
Belirgin ve kesinleşmiş bir ihtimalle yaşamak sıkıcı olur. Kötü veya iyi farketmez.
Hayatı rengarenk kılan içinde belirgin olmayan iyi veya kötü sürprizli ihtimaller veya bazen az da olsa mucizeleridir.
Erdal ÖZAYDIN
Erdal ÖZAYDINReklam
İNSAN İNSANA BAYRAM OLMALI1000k
İnsan bayram olmalı insana.
Hayatına tat veren şeker, şekerleme gibi.
Arınmalı bütün kötülüklerinden
Bir Ramazan Ayı sonrası oruç tutan insan gibi...
İnsan bayram olmalı insana.
Bir-birini bir ziyaretgâh bilmeli.
Şeker toplamak için ziyarete giden çocuklar gibi.
Veya bayramlaşan akrabalar gibi...
Erdal ÖZAYDIN
Erdal ÖZAYDINDirildim, direndim, dayandım, seni umut bildim.
Cahil kalbim ile kalktım seni sevdim.
Bu kadar zalim olduğunu bilmedim.
Umutlarımı ellerimden aldın, yıktın.
Camdan kalbimin sarayını tümden kırdın.
Öldüm de dirildim.
Zümrüd-ü Ânka misali,
Küllerimden doğdum dirildim.
Acemice sevip, bilgece tecrübe ettim.
Acemiydim, toydum.
Yaşaya yaşaya hayatla doydum.
Yık, yıkabilirsen şimdi!
Senden sonra inşaa ettiğim kale'mi.
Seninle tattım ya her elemi.
Bir daha yıkamazsın aşkınla kalbimi...
Erdal ÖZAYDIN
Erdal ÖZAYDINöldüğümü duyunca
sarsılan yüreğine
hangi balık korkutur bir denizin dibini
hangi kâtil küçümser cinayet sebebini
bir ülke paramparça, bir saray darmadağın
yatağı öksüz kaldı sevmediğin ırmağın
kapı kapandı gülüm, sarsılmak neye yarar
dönmemek arzusuyla uçup gitti turnalar
bir devin damarından süzüldü toprağa kan
kuşların gözlerinden bile hüzündür akan
kuranları yakıyor aşka kurulan pusu
çeliğini yutuyor bir silahın namlusu
telefon uzun uzun çalıyor kederinden
kötürüm sevgililer doğruluyor yerinden
hayal, artık korkuyor aşmaya kutupları
yollarda sahibini arıyor mektupları
kuraklığa bereket tohumu ekiliyor
cefâ okyanusunun suları çekiliyor
bak işte, pârelendi giydiğin pelerinler
her umudun dalında yaralı bir kuş inler
çobanlar kavalını kırıyor günbatımı
şimdi gönül dostlarım koşturuyor atımı
korkusuz süvariler bakacak ufuklardan
kırmızı papatyalar dökülecek yukardan
birgün sen de sararıp solacaksına gülüm
dünyada bir başına kalacaksına gülüm
beni hayalinde canlandıramayışına
bir sûret beliriyor uzakta; ben değilim
gözlerimden, hercai gözlerinde ne kaldı
artık o acıdığın yosunlu ten değilim
benden sana, yaşamak adlı bahâne kaldı
duyduğun her fısıltı ayrılığın olacak
dokunduğun ne varsa, gölgemden de yabancı
birgün avuçlarına sessizliğim dolacak
birgün damarlarında tükenmeyen bir acı
gördüğün her fotoğraf dalgınlığımdır benim
yağmurlar gözyaşımdır; gönlüm eleğimsağma
sel gider, çığ düşerse, dargınlığımdır benim
çeşmelerden su değil fışkıran, sanki mağma
hayalinde canlanır belki de galaksiler
bana döndüğün ânda parçalanır hayalin
zarif görüntüleri ruhum ufkunda siler
yalnızlığın burcuna karargâh olur hâlin
ne kaldı, civarında ağladığım günlerden
var mı bakışlarında bana benzeyen bir yüz
belki de soracaksın türbedâr delilerden
"Rüyanızda kalbimin pîrini mi gördünüz?"
yollarına bak gülüm, işaretler bulursun
belki de yollarında bakışlarımdır kalan
sen de birgün bu kanlı rüyada kaybolursun
tükenir bahtımızı ağlatan süslü yalan