Kendisinden daha dün ayrılmış gibi taze bir hasret duydum.Kaybedilen en kıymetli eşyanın,servetin,her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor.Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayış da insanın içini sızlatıyor.Bunun sebebi herhalde,”Bu böyle olmayabilirdi!”düşüncesi,yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabulle her zaman hazır.
Ortada büyük sorunlar olmadığında küçük sorunlar da insanı huzursuz etmeye yeter.Koca bir kayaya rast gelmediğinde insan küçük bir çıkıntıda bile sendeleyecektir.