Epia Reng

Epia Reng
@Epia
Sinema süsü, tıp gerçeği, kitap masalı bu insanın.
Tıp
İstanbul
Suruç
5 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Gülşiir
Geceyarısı, karanlık bir bozkırda Işıklar içinde akan bir tren kadar yalnızım İçinde onca insan, içinde dünya... Soluk soluğa, demirden bir ırmağa mahkum Ve bilmeyen sonsuzluk nedir, Haklı olan kim bu kargaşada? Ateş ve su, yaşam ve ölüm, irin ve şiir Ucu bucağı olmayan bu çığlığın Ortasında nasıl barışılabilir? Anlamak isterim, hangi yasa Bir beşikle bir darağacını Aynı ağaçtan, ne adına varedebilir? Sorular sormak için geldim şu dünyaya Yaşım acıların yaşıdır Boynumu üzgün bir çiçek gibi kırıp da Yollara düştüğümde, başımda deniz köpüklerinden Ya da sabah yellerinden bir taçla Yürüdüğüme inanırdım - yanılırdım Geceyi günle, acıyı sevinçle kardığım Bu söylencenin bir yerinde durakladım Ve anlatamadım, konuşamadım bir daha. Acını ödünç ver bana, gözyaşlarını Damarlarında uyuyan sevinci ödünç ver Yitirdim çünkü onları da.. İlenmiyorum, el çırpmıyorum artık Ne aklımda yaşadıklarım üstüne düşünceler Ne de geleceğe ilişkin bir tasa. Gelirken çan çalmıyor yalnızlık
Şiir
Reklam
1 Ölüm rengine bürünmüş Bir ahmet erhan portresi gibi Dolaştım kendi kıyılarımda Yalnızlığı çileden çıkaracak kadar yalnızdım Elimi düğümlediğim ayağımla Bir çağdaş ve müslim olarak Kendime sığındım Yenilgim de bu kadardı Boğulmalarım da... 2 Bütün aşklarım çoğul çıktı Neden ve nasılsa Bir sevenimi aradım O derin ücralarda. Yoktu. Konuştular. onlar hep konuşurlar Çoktular Kum tıkadım kulaklarıma Bütün aşklarımı yalnız bıraktım Kendi çoğulluğumda... 3 Şimdi tekil bir yaban gibi Dolanıp duruyorum yollarda Yok ki sevenim Var mı sevenim Çoktan gömüldüğüm o uçurumda Işık kusarak bekledim
Sayfa 51 - Bilgi Yayınevi·Kitabı okudu
Şiir
Sonun Sonsuzluğu
1 Acı, bir ırmak gibi Doluyor yüreğime Bardaktan boşanırcasına ağlamak istiyorum Beni artık ne çiçekler Ne çocuklar kurtarır Ne de o her gün Yinelenen doğum. Fırtına ektim Rüzgar biçtim şu dünyada. Acı, tepeden tırnağa acı çekiyorum Ey, yüreğimde hep ölüme doğan İsa! Haydi, yeniden çarmıha geril Bu son ölümün olsun Ve bir daha doğma! 2 Öldürmeyeceğim kendimi Ama, keşke öldürseydi diyeceksin bana. Öldürmeyeceğim kendimi Ama, bir ağıt yakmak Gelecek içinden; Aklımı yakıyorum çünkü ben Yaşanmış, yaşanacak bütün günlerimi. İntihar diye bir şey Yok bu dünyada Ölümle biten bir intihar yok Asıl intihar
Sayfa 7·Kitabı okudu
Şiir
İnsan bir tanrının fırlattığı bir elbisedir, gökyüzünün nektarını evlatlarına en iyiyi tatsınlar diye içine döktüğü bir kadehtir...
Sayfa 82·Kitabı okudu