Süleyman' ın iç sesi, yaşamı ile düşünceleri arasındaki bağlantıyı, dengeyi kurma çabasında kendimden parçalar buldum. Olur olmadık zamanlarda zihnin kayıp gitmesine başka birinin penceresinden bakmak insani yönü kabullenme açısından kıymetli bir mesaj veriyor.
Son bölümde Süleyman'ın ailesi ile gittiği yerde çıkışı bulamaması, günlük hayatımızda içine dalıpda bir türlü işin içinden çıkamadığımız durumları simgeliyor adeta. Nekadar dalarsan dal, nekadar didinirsen didin bazen bunun çıkışını bulmak senin elinde olmayabilir, ben bilirim, ben yaparım dedikçe kuralları koyan çıkış kapısını gizliyor sanki. Güçlüyüm derken insan acziyetinin farkına varıyor.