Saraç
@Er_sarac
Sükût esastır, konuşmak zaaf..”
Hayatımda bir an oldu... biri bana "sandalye teorisinden" bahsetti. O günden sonra bir şey değişti. İlişkilerime ve o ilişkilerdeki yerime bir daha asla aynı gözlerle bakmadım.
Fikir basit ama güçlü: Her insanın hayatında bir masa vardır.
Sana gerçekten değer veren insanlar, sen gelir gelmez sana bir sandalye çeker. Sana yer açarlar. Seni görürler. Sen hiçbir şey istemeden kendilerini ayarlarlar. Senin orada olman doğal, hoş karşılanır, görülür.
Ama bir de diğerleri vardır:
Seni ayakta bırakanlar. Sanki fazlalıkmışsın gibi davrananlar. "Oturmayı hak ediyor musun?" diye seni sınayanlar.
Rahatsız edici gerçek: Eğer sandalyeni tekrar tekrar istemek zorunda kalıyorsan… bu senin eksikliğin değil. Yanlış masadasındır.
Eğer sürekli ısrar etmek, beklemek ya da oraya sığabilmek için kendini küçültmek zorunda kalıyorsan… bu senin hatan değil. Yanlış masadasındır.
Ama çoğu insanın fark etmediği bir şey daha var:
Bazen insan yanlış masalarda kalmaya devam eder. Çünkü çocukluktan gelen çekirdek inanç fısıldar: "Yer istemek zorundasın. Fazla yer kaplama. Şükret, sana bu kadar yer verildiğine."
Ve böylece kişi… sandalye çekilmesi gereken yerde bile ayakta kalmayı öğrenir.
Oysa gerçek şu: Seni fazlalık gibi gören yerlerde yer kapmak için savaşma. Varlığının rahatsız ettiği yerde ısrar etme. Varlığının değer kattığı yere git.
Doğru insanlar sana "oturmayı hak ediyor musun" diye sormaz. Zaten sandalye çekmişlerdir.
Bazen değişmesi gereken masa değil… insanın kendi içindeki "ben yerimi hak etmiyorum" inancıdır. Doğru masa, o inanç değiştiğinde görünür olur.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Âişe -radıyallâhu anhâ-, Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’e:
“–Ey Allah’ın Rasûlü! Kadir Gecesi’nin hangi gece olduğunu bilecek olursam, o gece nasıl dua edeyim?” diye sormuş,
Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz de şu duayı etmesini tavsiye etmişlerdir:
اَللَّهُمَّ إِنَّكَ عَفُوٌّ تُحِبُّ الْعَفْوَ فَاعْفُ عَنِّي
