Kabil hakkında şu şiir bütün gün beynimde çınlayıp durdu. Saib-i Tebrizi yanılmıyorsam on yedinci yüzyılda yazmış. Tamamını ezbere bilirdim, ama şuan yalnızca iki dizesini hatırlayabiliyorum:
"Bu kentin ne çatılarını ışıldatan ayları sayabilirsin,
Ne de duvarlarının gerisine gizlenen bin muhteşem güneşi."
Bir gün ona,
"Neden peder Arsenie, neden her zaman gülümsüyorsun ve yüzün aydınlık?" diye sordum. "İyi de nasıl gülümsemeyeyim , Nikodime kardeşim? Her saat, her an ölümün yanaştığını işitip de nasıl gülümsemeyeyim" diye yanıtladı.