Eray Yasin
@Erayyasin
*Ne güzel de okuyarak yalnızlaşıyoruz..*
Dokuz Eylül üniversitesi
Antalya, 9 Kasım
20 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
"Oysa insan kötü birşey yapmak zorunda kalırsa, hiç değilse ruhuyla yorulur."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Anadolu KadınıEdebiyat
Cennet kadın yanı sıra yürüyor. Kır Abbas nereye giderse gidecek gibi; o durursa duruyor yürürse yürüyor. Belki altmış, belki yetmiş yıl önce Tozak'ta doğmuş; altmış yetmiş yıldır kâh yeni doğmuş taylar gibi koşarak kâh üç örgülü saçını döşüne döküp Cennet kuyusundan, körelmeden önce Ümmet kuyusundan sular çekerek, doldurduğu tuluğu sırtına vurup, şu karşıki evlerden önce birinin, sonra ötekinin kapısına taşıyarak; bir yıl Tozak kırında, bir yıl Avşar yolunda dört büklüm orak biçerek ; yırtık yamayarak, sökük dikerek; düğün olmuşsa halay çekerek, sel gelmişse çırpınıp ağlayarak; uzun askerlik yıllarını, savaşları, seferberlikleri bu "yıkılası" damların altında uykusu gelmeyen bir kumru kuşu gibi bekleyerek, kocasının kendisi mi, künyesi mi gelecek bilmeyerek; kendisi geldiği yıldan beri de hep onun yanı sıra yürüyerek; doğurduklarını büyüten, büyüttüklerini uçurup komşu evlere konduran; bir gün bile işten kalmadan, bir gün bile beş dakika fazla uyumadan, bir gün bile beş dakika "hülya" kurmadan, bir gün bile güneşten arkaya kalmadan, köyden dışarı bir kez bile adım atmadan, erkeklerin Yüzbir'de duran otobüslere, minibüslere binip gittiği kasabaya bir kez bile gitmeden ; hep aynı aşları pişirip aynı ekmekleri ederek; azarlanınca susan, sevilince utanan, küsülünce barışmam deyip yükünü yücelere yığmadan; şu dağ yelleri gibi kâh esen kâh tozan, günü gününe uymayan Kır Abbas'ın yanı sıra, böyle sabırla, böyle sessiz, geride kalmadan yürüyüp geldi.
Nasıralı Nebi demişti ki: 'Asıl mutlu açlardır, zira doyunacaklar. Asıl mutlu çıplaklardır, zira giyinecekler. Asıl mutlu zulüm görenlerdir, zira adalete kavuşacaklar.'
Kabil hakkında şu şiir bütün gün beynimde çınlayıp durdu. Saib-i Tebrizi yanılmıyorsam on yedinci yüzyılda yazmış. Tamamını ezbere bilirdim, ama şuan yalnızca iki dizesini hatırlayabiliyorum:
"Bu kentin ne çatılarını ışıldatan ayları sayabilirsin,
Ne de duvarlarının gerisine gizlenen bin muhteşem güneşi."
Bir gün ona,
"Neden peder Arsenie, neden her zaman gülümsüyorsun ve yüzün aydınlık?" diye sordum. "İyi de nasıl gülümsemeyeyim , Nikodime kardeşim? Her saat, her an ölümün yanaştığını işitip de nasıl gülümsemeyeyim" diye yanıtladı.
