Ercan ŞAHİN
@Ercan08
Kendini arıyor
1 Ocak 1993
19 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Gonçarov, ah Gonçarov... :)
Oblomov'a inme indirip öldürdüğün gibi beni de kitabı bitirdikten sonra inme indirerek öldürdün ama benim bedenime değil düşüncelerime inme indirdin. Aşk ve duygusal tarzı kitapları fazla tercih etmeyen biri olarak bu kitapta aşk öyle farklı serpiştirilmiş ki insan hayata farklı pencerelerden bakabileceğini anlıyor. Aslında kitapta geçen Oblomov ile Olga'nın aşkı değil aşkın felsefesi işlenmiş. Aşk nedir ne gibi fedakarlıklar gerekir veya aşk ne değildir konuları güzel bir şekilde aktarılmış. Kitabın 19.yy Rusya'sı anlatıldığı düşünülürse toplumun sosyal , psikolojik ve ekonomik boyutlarının oldukça etkili işlendiğide aşikar. Çok beğenerek okumaya başladım ve üzülerek bitirdim etkilendiğim kitaplardan ve tavsiye edeceğim kitaplardan biri oldu.
Raif efendi mi suçluydu karşılıksız sevdiği için yoksa sevmekten bile korkan ve kendi benliğine yabancılaşan Maria mı ? Eşsiz bir ikilemin içerisinde yoğunlasan bu aşk hikayesinin en güzel yanı hayatımızı ertelemeden ve pişman olur muyum diye dusunmeden bulundugumuz anı degerlendirerek yasamaya calismamiza dikkat cekmesidir.Acaba yanlış mı karar verdim diye sevmekten kormak yerine üstadında dedigi gibi " deli gibi degil gayet aklı başında seviyorum " demek en güzelidir.
Gayet hoş ve akıcı bir kitap. Özellikle beni etkileyen kısmı ise hiçbir insan olmasın ki zorda kaldığında kendi sınırlarını aşarak yapamam dediği veya imkansız görünen şeyleri yapamasın. İnsanoğlu tabiatı gereği eşsiz bir canlıdır. Kitaptaki kahramanımızda da gördüğümüz üzere bir odaya hapis olan bir insanın hiçbir ilgisi veya bilgisi olmadığı halde satranç konusunda ustalaştığını hayranlıkla görmekteyiz. Sosyal hayattan uzak sadece dört duvar arasında hapis kalan bu kahramanımız, sadece bir kitap sayesinde efsane bir satranç bilgisine erişiyor ve dünya şampiyonunu yenecek kıvama geliyor. Burada dikkat çekmek istediğim nokta ise acaba yine aynı kişi kendine bütün şartlar sunulsaydı satrançta bu denli ustalaşabilecek miydi ? Yoksa gerek toplum baskısı gerek maddi manevi şartlarımız bizi Weber'in demir kafesine aldığında mecbur kaldığımızda mı imkansızı başarabiliyoruz...
Absürtizmin temsilcilerinden olan fransız yazar Albert Camus'un Yabancı adlı eseri tamamen kendi iç dünyasındaki Absürtizmin kırıntılarını taşımaktadır. Herhangi bir yaradanın olmadığını olsa dahi bunu bizlerin bilemeyceğini yaşamın hiçbir anlamının olmadığını savunduğu bu görüşlerini eserindeki karaktere olağanüstü işlemeyi başarmıştır
Toplumdaki karakterlerin aksi bir karaktere sahip olan kahramanın yaptığı eylemler neticesinde topluma yabancı kalması her durumda kaçınılmaz olmuştur
Sıradan bir insanın sevdiği biri öldüğünde üzülmekteyken kahramanımızın umursamaz olan davranışları dikkatleri üzerine çekmiş ve savındada belirttiği üzere elbet bir gün herkes ölecek o yüzden ölüm ve ölüme üzülmek anlamsızdır şeklindeki görüşleride etkileyici bir cesaret temsilidir. Bu durumda ayrıca toplumda statü sahibi olan bireyler tarafındanda patolojik bir vaka olarak değerlendirilmekten kaçamamıştır
Öyleki kahramanımız mahkeme karşısında adam öldürdüğü için idama çarptırılmış ancak annesinin cenazesinde ağlamadığı için yargılanmıştır. İşte tüm insanlığın bunu sorgulaması esastır.
