ERGÜN
@Ercu28
Önlisans
14 Şubat
244 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Yaşatılmayan HayatlarDuygu ve Düşünce
“Kurumlar arasındaki görünmeyen hiyerarşiler, alt–üst sınıfın mobbingi, tacizi, baskısı ve insanın insana kurduğu düzen…
Derdâ, henüz 11 yaşında bir çocuk. Babası tarafından, Ubeydullah’ın (cemaat lideri) oğlu Bezir’e para karşılığında satılıyor. O andan sonra olaylar Türkiye’den İngiltere’ye uzanırken; sadece bir yolculuk değil, bir insanın içten içe silinişini okuyoruz.
Bu kitap; bir çocuğun, bir insanın, bir kadının daha tam var olamadan ruhunun nasıl yorulduğunu, bedeninin nasıl kendi varlığından uzaklaştırıldığını anlatıyor. Sayfalar ilerledikçe insan, gördüklerinden çok göremediklerini düşünmeye başlıyor. Çünkü gerçek hayatın karanlığı çoğu zaman anlatılanlardan daha büyük.
Din, güç, çıkar ve otorite; insanın elinde bazen koruyan değil yok eden araçlara dönüşebiliyor. Kitap da tam olarak bunu sorguluyor: Beyni olan ama vicdanını işine geldiği gibi kullanan insanların başka bir insanın hayatında açtığı geri dönüşsüz boşlukları…
Her sayfası zihinde ayrı bir iz bırakıyor; bazı yerleri düşünce olarak, bazı yerleri duygu olarak uzun süre insanın içinde kalıyor.”
-“Gördüklerimizden çok göremediklerimiz”
Bir insanın yok olması her zaman ölmesiyle olmuyor.
*Derdâ dışarıdan yok ediliyor.
*Derda içeriden yok ediliyor.
Birinin hayatını insanlar elinden alıyor; diğeri hayatta kalmak için kendinden parçalar veriyor.
*Derdâ hayatta kalmak için susmayı öğreniyor; *Derda hayatta kalmak için düşünmeyi öğreniyor.
***İnsan kurtulmak için bazen kendinden vazgeçebiliyor.
***İnsan yaşadığı bütün şiddetten sonra hâlâ başka bir insana ulaşabilir mi?
9 yaşında bir çocuk… Hayalleri olan, temizden de DAHA temiz bir çocuk.
Babası Ahad; alkolik, şiddete bağımlı, insan kaçakçısı ve bunlardan da fazlası. Gaza’nın annesi yok. Babasıyla yaşıyor ve babasının yaptığı kirli işlerin istemeden de olsa çırağı oluyor.
Bir gün trafik kazası oluyor. İnsanlar ölüyor. Gaza yaşıyor. Günlerce cesetlerin arasında…
Sonra devlet koruması, okul, başarı, doktor olma hayali, yurt dışında iyi bir üniversite… Ama hayat bazen insanı hayallerinin peşinden değil, geçmişinin gölgesinden sürüklüyor. Gaza da kendi yolunu değil; babasının bıraktığı izleri takip ederek, her adımda daha karanlık olayların içine giriyor. Akıl hastanesine kadar uzanan bir kırılma…
Babasından kalan parayla insanlardan uzak ama kendi içinde kalabalık bir yaşam kuruyor.
Gaza’nın hayatı aslında cesetlerin arasında yeniden başlamadı; orada yavaş yavaş sona erdi. Yeraltının kirli ve bulanık sularında var olmaya çalışan bir çocuğun, büyüdükçe kendi seçimleriyle de kendini kaybedişinin hikâyesi…
*İnsan ne zamana kadar kurban, ne zamandan sonra kendi hayatının faili oluyor?
*Hayat kadar uzun, nefes kadar kısa. Görmek kadar güzel, bakıp görememek kadar kör.
Kolay değil
Aile, dram, teknoloji, geçmiş, gelecek, yenilikçi ve felsefe konularını işleyen bilim kurgu tadında uzun uzun yazılmış eser uzun olmamalıydı diye düşündüm. "Calep" karakterinin başrol olduğu, iş hayatında insanın nasıl harcandığı, mutlu ailesinin bir an kendi sorumsuzluğundan dolayı çocuğunu kaybetmesi ve eşini kaybetmesi daha sonra işini kaybetmesini okuyoruz. 2 genç girişimci tarafından "Calep" karakterine iş teklifi geliyor, karakterin tek amacı oğlunu kaybettiği o an'a gidip olayları düzeltmek istemesi mutlu aile hayatına devam etmesi. "Zaman Makinesi" icat ederler. Planlar istenildiği gibi yolunda gitmez. Gitse bile "o an yaşandı" istediğin kadar planlar yap paralar harca icat yap sorumluluğunda olduğun olayları düzeltsen bile sorumsuzca davrandığın için iliklerine kadar işleyen ruhunu kemiren "o an" yaşayan ölüye çevirir insanı karakterini okuyoruz.
Kitabın dolu dolu olduğunu düşündüm öyle değil.
Kitap 520 sayfa, çok rahat 300 sayfa ile anlatmak istediğini net olarak anlatabilirdi.
Aile dramı dışında beni okuyucu olarak etkilemedi. 5/10
RüyalarDuygu ve Düşünce
İnsanî duyguları yalnızlıkla kalabalıklaştıran, hafızayla diri tutan, ölümle unutturan ve korkuyla yaşadığını hissettiren bir eser: "Mavi Köpeğin Gözleri."
Her şey bir telefonla cenaze haberi ile başlıyor...
Bernhard'ın Yok Etme kitabında Annesi, Babası ve Kız Kardeşleri ile olan ilişkilerini anlatıyor. Bernhard her kitabında olduğu gibi bu kitabında da öfke, nefret, sorgulamalar, kavgalar, çatışmalar bu sefer aile içi ilişkileri Bernhard'ın klasik sert anlatımıyla okuyoruz.
Bernhard’ın öfkesi sadece insanlara değil; aile kurumuna, taşra ahlakına, ikiyüzlülüğe, Katolik geleneğe ve Avusturya burjuvasına da yöneliyor. O yüzden anne, baba ve kız kardeşler sadece kişiler değil; Bernhard’ın nefret ettiği dünyanın temsilcileri gibi. Sürekli tekrar eden, boğan, nefes aldırmayan cümlelerle zihinsel bir saldırı kuruyor. Bernhard için cenaze töreni insanların yüzlerine, bakışlarına, mimiklerine, konuşma tonlarına takılıyor. Kim gerçekten üzgün, kim rol yapıyor, kim miras peşinde, kim gösteriş derdinde… sürekli bunları analiz ediyor. Her mimikte ikiyüzlülük görüyor. Cenaze bölümü “ölüm sahnesi” değil; aynı zamanda Avusturya toplumunun, aristokrasinin ve aile kurumunun teşhir edildiği bölümler gibi. Bernhard’ın klasik tekrar eden ritimli cümleleri de bu boğucu gözlem hissini daha da artırıyor.
Ben ara bulucu olarak Bernhard ile babasını aynı masa da yüzleştirip anlatın be ne derdiniz varsa dökün içinizi hissiyatına girdim.
Uzun soluklu, tekrar eden, nefret, öfke, katolik gelenek, kilise, taşra ahlakı, Avusturya burjuvasına ve insanların ikiyüzlülüğü ve bir çok konuyu net bir dille zihin boğucu anlatımıyla güzel bir eser.
