Eren Mace
@Erenmace
13. Yüzyılda Hindistan çıkışlı şu dörtlük de, vurgu yapar:
At doru olur, ötekiler renktir;
Ok akkavaktır, diğerleri çöptür;
Şehir İstanbul'dur, ötekiler köydür;
Türk binicidir, diğerleri yüktür.
Reklam
Türkiye'yi 1610 yılında Ziyaret Eden İngiliz George Sandys de aynı alışkanlıkla ilgili şunu yazıyordu:
Her ne kadar meyhaneleri olmasa da, buna benzer bir şey olan kahvehaneleri vardır. Burada günün büyük bir kısmında sohbet ederek otururlar; ve küçük Çin fincanlarında, mümkün olduğunca sıcak bir şekilde, Coffa adı verilen ( içeceğin yapıldığı meyvenin adından gelir) bir içecek yudumlar: Kurum gibi siyahtır ve tadı da kurumdan çok farklı değildir, söylediklerine göre hazma yardım eder ve insanı zinde tutar
Avrupa'da kahveye yapılan ilk atıflardan birinde, 1585 yılında yazan Venedik elçisi Gianfrancesco Morosini şöyle diyordu:
Eğlenmek için, hem dükkanlarda hem de sokaklarda, halka açık bir biçimde, sadece düşük statülü erkeklerin değil en ekâbirlerin bile, cavee adını verdikleri bir çekirdekten elde edilen, içebildikleri kadar sıcak içilen ve insanı uyanık tuttuğunu söyledikleri siyah bir sıvı içme alışkanlıkları vardır.
Tarih 50-100 yıl gibi göreli olarak kısa sayılabilecek zaman dilimlerinde düz bir evrim eğrisi çizmez. Bizi yüksek uygarlıklardan barbarlığa, demokrasi ve insan haklarına saygıdan diktatörlüğe, ateizmden dindarlığa ve yeniden tam aksi gelişmelere götürüp getirebilir.
İslam eğitimi doğa ve toplumsal olayları çözmeyi hedef tutmaktan çok, kişinin iç dünyasını, din ve edebiyat bilgileri ile süslemekte idi.( Avrupa insanı 18. Yüzyılda doğanın yasalarını bulup bunların üzerinde uygulamaya başlarken) medreselerde yetişen ve ulema adını taşıyan Osmanlı bilginleri, Aristo devrini bir saman çöpü geçmemiş durumunda idiler.
Reklam