“Ona şiirler yazdı, güzel şiirlerdi doğrusu.”
“Böylece sevgisini tüketti.” dedi E. sabırsızca... “Şiirin aşkı yok etme yeteneğini ilk kim keşfetti merak ediyorum doğrusu!”
“Şiiri hep aşkın gıdası olarak düşünürdüm,” dedi D.
“Sağlıklı, güçlü, iyi bir aşk için doğru olabilir. Zaten güçlü olan bir şeye her şey iyi gelir. Ama eğer zayıf, cılız bir eğilimse tatlı bir sone açlıktan öldürür onu.”
İnsanların iç yüzünün nasıl hiç göründüğü gibi çıkmadığını; iyi ya da akıllı gibi görünenlere bile nasıl hiç güven olmadığını her gün daha açıkça anlıyorum...