Birini öldürmenin mantıklı bir yanı yoktu. Hayır, birini öldürmek için ilk savaşlardan kalma hayatta kalma güdüsü, gücüyle üstün gelme arzusu, fiziksel ve sinirsel, ani bir istek yeterliydi.
Halbuki ne şeytanı azizim ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun salaklığımızın uydurması. İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... İçimizde şeytan yok... İçimizde aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var...