Eserde dört bölüm bulunmaktadır. Her bölüm karakterlerin isimleri başlığı altında sunulmuş olup şu şekildedir; İhsan, Nuran, Suat ve Mümtaz. Bu başlıklar altında işlenenler aslında karakterler değildir. İhsan, aile hayatı; Nuran, aşk hayatı; Suat, sosyal hayatı ve Mümtaz, iç dünyası üzerinde durduğu bölümlerdir.
Eserde Tanpınar’ın, ana karakterin yani Mümtazın huzurunu değil huzursuzluklarını dile getirdiğini anlıyoruz. Bunu yaparken iç dünyasından ailesine, sevdiği kadından ülkesine, sokaktaki hamaldan uluslararası gelişmelere kadar pek çok şeye değindiğine şahit oluyoruz. Yani huzur ile ilgili her şey…
Hayatın her boyutunda, dert edindiğimiz ve bizleri huzursuz eden şeyleri yeniden sorgulamamızı sağlayan bir roman. Yarattığı etkiye bağlı olarak, bizleri huzuruz eden veya özgürlüğümüzü kısıtladığını düşündüğümüz şeylere sarılmamızı, onlardan zevk almamızı sağlayabilir.
Bunun yanı sıra İstanbul’un saf güzelliğini hissetmemizi, aşkın insan üzerindeki tatlı etkisini, dönemin dünya siyasi şartlarını ve erken Cumhuriyet dönemi Türkiye’sini anlamamıza yardımcı olur. Bütün bunları da kişinin mesuliyetine bağlar.
Tipik bir hayat analizi. Hayatın hiç de karmaşık olmadığı, onu ustaca karmaşık hale getirenlerin bizler olduğu vurgulanmış.
Şiddetle tavsiye ederim diyemeyeceğim ama kendini yalnız hissedenler bir dostuyla sohbet havasında içini dökmek için okuyabilir diye düşünüyorum.
Hayallerinizi, planlarınızı ertelediğinizde ve kendinizi hayatın monoton akışına bıraktığınızda neler olabileceğini yaşamadan hissettiren bir kitap. Kısacası çürümenin kitabı.
Yazarın üslubu, Giovanni Drogo’nun hissettiği tüm duyguları hissettirecek kadar mükemmeldi.
