Ey açlık! Seni midemde, iliklerimde, kanımın yuvarlarında duydum. Ve sen, benim iyi, benim şefik ve rahim olan soyum, insan soyu, sen ebedi tokluğu fethedeceksin!
Kandil ışığında duvara düşen şu yamuk gölgem yok mu;şu uğursuz gölge!Yazdıklarımı dikkatli okuyup yutuyor adeta.Kuşkum yok şu gölge benden iyi anlıyor.Sadece kendi gölgemle güzel güzel konuşabilirim. Beni konuşmaya zorlayan da o zaten.