Esra Yüksel
@EsraYuksel
35 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Sınıfına henüz kavuşamamış bir sınıf öğretmeni olarak bitirdim bu kitabı. İzlediklerim, okuduklarım, duyduklarım karşısında "Gölge" vardı. Bana unuttuklarımı hatırlatmadı. Doğru diye düşündüklerimi, 'böyle olmalı' diye gösterileni sayesinde artık baştan yazacağım.
Tüm dünya çocukları için yazılmış bu kitabı sadece öğretmen ve veliler değil. Kalbi çocuğa, insana değen; amacı boş vaktini değerlendirmek değil, kitap okumak/farkına varmak/gelişmek olan herkes okumalı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Herkesin zor dönemleri ve bu dönemlerden çıkmak için kendine söylediği sözler veya örnek aldığı kişiler olmuştur. En azından benim var. Vardı...
Yazarımız bilmediğimiz hikayeleri ve bildiğimiz sorunları; gördükleri, yaşadıkları ve araştırdıklarıyla samimi bir şekilde sayfalara dökmüş. Baştan sona dolu dolu geçen bölümler boyunca altını çizdiğim cümle ve paragraflarıyla bana yaşamadan çokça deneyim kazandırdığını hissettim. Kitap vadettiği farklılığı ve gerçekliği fazlasıyla yerine getirip, "Hadi bakalım bundan sonra böyle devam et." diyor.
Bir yanımın öğrendikleriyle umudu azalsa da diğer yanım sonuç ne olursa olsun daha farkında olarak devam edecek.
Gerek bu çalışması gerekse sosyal medya paylaşımlarıyla engellenmeye uğraşılsa da çoğumuzun sustuğu ve durduğu bu zamanda iyi ki var.
♡"Oysa kaybedeceğimiz bir oyunda da mücadele etmeyi öğrenmeliyiz..."
Yanmayan evler arasında kalmış düşünemeyen beyinler. Kişiler, kurumlar, insanlar gerçek hayattan çok farklı olmakla birlikte düşman ortak: Kitaplar
"Tüm uyuyanları uyandırmak için bir uyanık yeter" diye bir sözü var Malcolm'un. Clarisse'in olduğu bölümlerde ilerledikçe bu söz geçti aklımdan. Bir de yıllardır kitaplığımda olan bu kitabı okumamın doğru zamanı şimdiymiş diye düşündüm.
Herkese hitap etmeyebilir kurgusu. Her şeyiyle mükemmel/ eksiksizdi de diyemem tabii ki ama başka bir dünya yaratılmış kitaplarda her bağlantıda mükemmellik aramayan biri olarak ben başından sonuna merakla okuyarak bitirdim bu kitapla olan yolculuğumu. Her şeyi olabilecekken birbiri için birer hiç olan insanlarla tanıştım. Düşündüklerinin yanlış olduğunu söyleyenlere karşı vazgeçmeyenlerin; bir olmak için çabalayanların, susmayanların ve korkanların yanında.
Kitabı bitirip sayfalarında gezinirkense karşıma bir ihtimal çıkıyor. Mildred'in söylediği, ya olursa diye kendimi alamadığım; "... anlamıyor musun Millie? Bu kitapları günde bir iki saat okursak belki..."
Demir kapılara takılmış bedenler. Peki ya zihinler?
Kimisi halkını sevdiği için kimisi de bazıları onu sevmediği için girmiş o kafese. Bazıları suçlu bazılarınınsa hiçbir şeyden haberi yok.
Kurumdan izinle alınan kitabı bulunca gardiyan parçalamış kitabı. Kütüphane sorumlusu kitabı alamayınca da suç kitabı okuyana kalmış.
Bütün o çaresizliğin içinde; kitaptan korkan, karanlık yüreklerin ortasında bir çocuk Barış. Sormak ve susmak arasında kalmış.
Demir kapılardan geçmediğini bile bile yazdığı mektuplarıyla "Bu mektubu da almazsan bana haber ver, emi?" diyen.
Hayatında ikinci kez gördüğü uçurtmayı görmek için çıktıkları avluda " Vurmayın uçurtmayı, ne olur vurmayın!" diye bağıran bir çocuk...
