Esra
@Esra_227
7 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Kitaptan aldığım mesaj hayatımızda kendimizi yalnız hissettiğimizde hiçliğe sürüklenirken hiçbir şeyin anlamı olmadığını görürken hayatına bir anda giren sevimli bir canlı nasıl değiştirir? sorusuna sorumluluk diyorum.
Hayatlarımıza baktığımızda aslında her birimiz sorumlulukları yok mudur? Bu sorumluluklar aslında bizi hayata bağlamaz mı ?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kitapta Anne’nin yaşadığı duyguları o kadar içten ve güzel anlatmış içimde yer etti
Arka ev dediği yerde iki aile sekiz kişinin yaşadığı ve farklı ailelerin yaşaması çok kolay olmadığı bir yerdir. (birde hiç birinin evden çıkmadığını düşündüğümüzde) Evde her şeyin bir düzeni olduğu için yaşamaları bir anlamda daha kolay olmuştur. Sabah kalkış, yemek saati, tuvalet saatleri, duş almaları, ses çıkarmama saatleri, radyo dinleme saatleri…
Anne’nin savaşta olup her şeyinde farkında diğer Yahudi akrabalarının toplama kampına alınıp öldürüldüğünü duydukça arka evde yaşadıklarına şükrediyor. Aslında o kadar da şımarık bir çocuk değil ( Ben şu dönemde onunla yaşıt çocukları düşününce)
Dikkatimi çeken konulardan bir tanesi de savaşta olup saklansalar da hala kitap okuyup kendilerini geliştirme yönünde tavırları ve okudukları için Anne hep umutlu bakmış. Bu hareketlerini gerçekten taktir ettim.
İlk olarak hayvanların isyan etme nedeni, insanların zorlu çalışma koşullarına, az beslenme şekline ve dayakla işleri yürütmelerine dayanamayıp isyan ederler ve hayvanların eşit olduğu bir çiftliğe sahip olurlar. Bütün hayvanlar çalışır ve çalıştıkları için mutlular çünkü kendileri için çalışıyorlardır. Buradaki en önemli faktör bir liderlerinin olup yol göstermesi ve toplumunda lidere inanıp örgütlenmesidir.
Domuzların kendilerini yönetimde görüp diğer hayvanlardan ayırarak, daha çok çalıştığını ima eder ve diğer hayvanların yemesine önem vermeyip hepsini kendileri yemiştir. (Sütleri ve elmalar gibi) Bu durumdan çıkan sonuç yönetimdeki kişi çiftlikte çalışan hayvanlardan kendini üstün görür hâlbuki tarlada asıl yorulan diğer hayvanlardır ve onlarında o güzel şeyleri yemeye içmeye hakkı vardır. Bu duruma tarlada çalışan hayvanlar ses çıkarmaz çünkü bilirler ki liderleri kendileri için çalışıyor…
Domuzlar arasında yönetimde birbirine zıt iki lider bulunmaktadır. Birisi (Snowball) eğitime önem veren hayvanların gelişmesini öğrenmesini çalışan bir liderdir. Diğeri ise (Napoleon) sınıf farkına inanıyor yönetici kesimi daha üstün tutuyor ve alt tabaka hayvanlara değer vermiyor.
Bu iki domuz arasında çekişme devam ederken Napoleon, Snowball i normal yenemeyeceğini anlayınca işi zorbalığa çeker ve yetiştirdiği köpekleri üstüne salar ve çiftlikten kovdurur ve artık çiftliğin tek hâkimiyeti eline geçer.
Hâkimiyet eline geçince neler yapar;
Hayvanları daha çok çalıştırır, daha çok, daha çok…
Kendileri ise; artık yatakta yatar, insan kıyafetleri giyer, içki içer hatta insanlar gibi iki ayaküstüne yürümeye başlayıp, insanlarla iletişime girer.
Diğer hayvanlar bu durumu her sorguladıklarında tekrardan insanların gelmesini ister misiniz? İnsanlar gelip size daha mı kötü davransın
Kitabı okuyup hayran olmamak elde değil ve kitabı bitirdiğimde gözümde canlanan tablo , bir havzayı besleyen akarsu kollarının sadece merkezi değil en küçük dere ve çaya kadar ulaşıp havzanın her yerindeki toprakları verimli hale getirmesidir.
Öncelikle halkındaki her insanı önemsemiş ve hepsinin bilgili bilinçli olması için elinden geleni yapmış; Öğretmenler, Rahipler, Kışlada yetişen askerler, güvenilir memurlar, doktorları öncelik olarak bilinçlendirmiş ve onlarda öğrendiklerini halka aktararak toplum kendisini geliştirmiştir.
Çocuk yetişmesinde aile kavramını ve çocukla ilgilenildiğinde büyüdüğünde düzgün bir insan olacağından bahsetmiş, yani ne kadar ilgimizi sevgimizi çocuğumuza verirsek yetiştirdiğimiz çocukta çevresine daha bilinçli bakacak. Bir ülkenin geleceği çocuklarsa onları ne kadar donanımlı yetiştirirsek o kadar ülkemizi kalkındırmak için bir adım atmış oluruz.
Birde çocuk yetiştirmede şu konu dikkatimi çekti, küçük yaşta evlenen kişiler daha kendi olgunluğunu kazanmadan çocuk yetiştirmesi ne kadar doğru, bence hiç doğru değil ama şu an toplumda gördüğümüz gösteriş için evleniyorlar hemen çocuk yapıp kısa süre sonrada boşanıyorlar sonrada ortaya hiçbir şeyden zevk almayan mutsuz bir kuşak çıkıyor peki kim bunun farkında, farkında olan eminim daha az bir kesim olarak düşünüyorum.
