Büyük bir mabet hayal ediniz. Fakat bu mabet büyük, çok büyük olsun!.. Bizim ülkemiz kadar büyük olsun!. Bu ülkede yaşayan halkların hepsi birlikte o mabetteki büyük bir avizeye benzer. Milletin her bir ferdi, bu avizenin bir mumu gibidir. Bütün mumların hep birden parladığını ve hiç sönmeden yanmaya başladığını düşününüz. Böyle bir manzaranın seyri ve hayali bile insana ne kadar büyük bir zevk verirdi?
İnsan başkalarına yardım ettiği,başkalarını sevdiği kadar yükselir.Dünyada hayatın bir tek manası varsa o da sevmektir. Hatta mukabele edilmesini bile beklemeden sadece sevmek. Başka bir insanı bahtiyar edebilmek, kendini bahtiyar edebilmekten daha güç fakat daha insancadır. Bugün böyle düşünenlere saf, hatta enayi derler. Fakat ne derlerse desinler, biz kalbimizin ve kafamızın doğru bulduğu şeyleri etrafın ne dediğine bakmadan yapmalıyız. Hayatta en büyük vazife ve saadet olarak şunu almak lazımdır: bize yakın ve uzak bütün insanlara yardım etmek, bütün insanların iyiliğine çalışmak...